Het dilemma

Een voorbeeld van hoe ik mezelf gek kan maken...

Keuzes maken ben ik nooit goed in geweest. Welk beslissing ik ook neem, ik zal constant gedachtes hebben in de 'ja maar' en 'wat als richting'. 

Naar Suriname komen was dan ook een beslissing waar ik jaren over heb gedaan om die nemen. Soms heb ik nog steeds die 'wat als' gedachten. 

Ik heb wel beter leren luisteren naar mijn gevoel. Helemaal nu ik geniet van mijn tijd hier in Suriname. 

Het ding waar ik constant tegen aanloop, zijn de huurprijzen. Belachelijk hoog zijn die! Zeker als je 'ergens leuk' wil zitten.

Ik kwam laatst een remigrante tegen, vers binnen, die ook liep te foeteren. Ondanks dat ik het probleem herkende, stelde ik haar toch gerust... 

Elke maand doet het me wel pijn meer dan de helft van mijn loon af te moeten staan. Ik lijd dan nog steeds geen armoe maar ik zou dan liever kopen en de helft per maand kwijt zijn... Dus ik blijf constant kijken naar andere alternatieven. En ik heb iets op het oog...

Want af en toe ben ik het best zat op de plek waar ik nu zit. Verdomd hoge huur en het is exclusief dus komt er maandelijks wat bovenop. 

Grote voordeel is de ruimte, de buurt, volautomatische wasmachine, airco, veilig.

Nadeel: de huur, ondanks hoge huur geen internet, een keukenblok zonder fornuis, moet huur betalen in valuta.

Vandaag ben ik gaan kijken naar een kamer.

 

Even groot als mijn slaapkamer nu. 

Echter met eigen douche en WC, warm en koud water, airco en internet, bewaking, het scheelt me bijna 700 srd in de maand, en een vriendinnetje woont er ook.

Nadeel: ik ken de buurt niet, wassen moet in een aparte ruimte en is half automatisch,(wel met wasdroger), interieur niet zo mooi.

Wil ik op mijn zevenendertigste wel zo een stap terug doen?! 

Maar ja, ik begin opnieuw dus tja ... 

Ik heb dan wel de optie om te sparen en hoef niet meer elke maand te stressen om geld te gaan wisselen. 

Waar ik nu zit kan ik familie laten logeren als die hier op vakantie zijn, heb er twee slaapkamers, maar dat is niet zo vaak.. 

Ik denk dat ik weet wat ik moet doen. Als een gek opslagruimte zoeken voor mijn boeken, want dat gaat echt een drama zijn in zo een kleine ruimte... Of moet ik maar gewoon wachten tot ik iets beters vind en dan verhuizen?.... Zucht... 

Heb zo een hekel aan verhuizen .... Hmmmm....... Zucht

Of misschien zijn er soortgelijke kamers te huur bij mij in de buurt... 

Hmmm.... Zuuucht

Straks ga ik niet sparen maar spenderen...

Hmmmm...... Zuuuuuuuuucht

Of straks ga ik daarheen en vind ik ineens een nog leukere plek...aaaarrrgghhhhhh!!!!

Iets te vieren... Een jaar in Su, met een warm EBS-welkom!!

Nou, nu zit ik hier een jaar. Op 14 juni 2013 pakte ik het vliegtuig. Dat was ook de dag dat mijn goeie vriend Tim mij voor het eerst heeft zien huilen. Terwijl we al zeker vijftien jaar vrienden zijn.

Ik heb niet echt afscheid genomen van mensen. Meer afgesproken en goede gesprekken gehad die ik koester. Ja, die laatste uitstapjes koester ik heel erg! Op Schiphol werd ik gedag gezegd door Lotte en mijn zusje Xiomi. Dat deed me verdriet maar ik ging iets beters tegemoet voor mijn gevoel.

Nu heb ik de laatste weken veel nagedacht. Ik ben veel alleen geweest, uit vrije wil. Soms tot teleurstelling van anderen maar ik had en heb dat even nodig. Wat ga ik doen? Ga ik echt hier blijven? Heb ik echt een toekomst hier? Zoveel ging en gaat er door mijn hoofd.

Verruil ik niet een vrijgevochten wereld voor een beperkende? Doe ik geen stap terug? Mijn moeder had enorm haar best gedaan mij naar Nederland te krijgen, en nu ging ik gewoon terug, was dat niet raar?! En zo was het ineens zaterdag de veertiende en ben ik, ondanks het elke dag tegen mezelf te zeggen, glad vergeten mijn ticket te annuleren.

Dat wil zeggen dat ik het nu moet zien te redden hier. Ik kan niet meer terug op elk gewenst moment, nu moet ik gaan sparen en plannen. Ik voel me er niet benauwd onder, hoewel dat vannacht wel zo was dankzij de EBS. Het enige wat ik dacht was 'is dit het dan?! Om de zoveel tijd gek worden van de slechte nutsvoorzieningen?!'

Het leven bestaat gelukkig uit datgene waar je de focus op legt. Maar moet ik dan maar niet denken aan het gemis? Het gemis van mijn moeder die zonder dat we het beiden doorhadden echt een rots in de branding is voor mij, en omgekeerd. Het gemis van mijn zusjes, broertjes, neefjes, nichten, vrienden en vriendinnen. Het gemis van een goed gesprek, een discussie over maatschappelijke onderwerpen, de zin van het leven, de zin van mijn, ons en hun leven.

Als ik dat even terzijde leg, dan ben ik verdomde blij met mijn stap. En als ik zie wat ik tot nu toe heb kunnen bereiken in een jaar tijd. Dan denk ik wooow! En dan ben ik ook wel moe. Wel voldaan.

Mijn creativiteit wilde ik laten bloeien en dat gaat steeds beter. Werk, huis, allemaal goed. En nu begin ik mijn tweede jaar met een nieuwe job en nieuwe uitdagingen. Spannend vind ik dat, ik kijk er echt naar uit. Het is alsof ik in mijn hoofd zometeen de eerste steen ga leggen voor mijn huis. Mijn huis dat van zonnepanelen is voorzien....

Ik mag dus niet klagen. Natuurlijk baal ik ontzettend dat het me niet is gelukt mijn verloren kilo's eraf te houden. Maar ik ben er wel weer trots op dat het me minder doet dan in Nederland. 

Vandaag heb ik een leuk gesprek gehad met mijn nieuwe buurvrouw. We hadden het over het paranormale en het spirituele. Een mooi raakvlak en ineens waren we anderhalf uur verder. Ze herkende dat wat mij dreef. Dat gevoel op de plek waar je ribben bij elkaar komen, skinfiri, intuïtie, dromen, boodschappen maar ook gezond verstand.

Na jaren lang ontkennen en negeren van dat gevoel kan ik na een jaar wel te hebben geluisterd alleen maar zeggen: volg altijd je gevoel. Geef niet toe aan angsten. Angsten zijn zo dat ze ervoor zorgen dat je liever in een situatie blijft die slecht voor je is maar vertrouwd dan dat je uit die slechte situatie stapt en het onbekende tegemoet ziet wat misschien wel beter is voor je.

Hopelijk is dat duidelijk uitgelegd..

Nu net viel de stroom weer uit. Volgens de bekendmaking zou het tot elf uur duren zei de dame toen ik belde.. Welke bekendmaking?! .. Op de site staat dat er geen geplande onderbrekingen zijn.... Men kan zich redelijk voorstellen dat ik nu bijzonder geïrriteerd ben. 

Maarrrrr: mijn buurvrouw heeft wel stroom. Nieuw en oud netwerk ofzo. Ze heeft heel de middag besteed aan het maken van een verlengsnoer waar de hydrofoor op aangesloten kan worden. We hebben dus beiden gewoon water... Ik kan dus nog wel douchen  en drinken gelukkig ... En ze vroeg een extra verlengsnoertje om aan te sluiten zodat ik nog een lampje kan aansteken... Of een ventilator... Zucht!  Wat een gedoe... En zo vier ik mijn een-jarig jubileum.... Kut-EBS...

Blijf erbij dat water en stroom gratis moeten zijn... En van goede kwaliteit... 

woningnood in Suriname ...

De ene dag ben je jarig en de andere dag doe je verslag van de ontruiming van een perceel waarbij een gezin met zes kinderen op straat wordt gezet. Ik heb dus vandaag echt een andere kant van Suriname gezien. Hoe mensen wonen maar ook hoe mensen denken. We werden op pad gestuurd, ergens ver buiten het centrum om verslag te doen. Op weg daarheen zagen we twee politie-auto's en een arrestantenbusje uit die richting terugrijden richting stad. 

Uiteindelijk kwamen we terecht in buurt waar voornamelijk Boslandcreolen wonen. Alle wegen waren on-geasfalteerd en de huizen waren voornamelijk gebouwd van zinkplaten en afvalhout. Het enige verschil met een favela was dat er nog een verdeling was in percelen en dat er dus schuttingen, eveneens van zinkplaten, tussen waren geplaatst. Het leek wel een dorp in het Boven Suriname gebied. Alle vrouwen liepen er in pangi's maar hadden wel BH's aan. De kinderen in hun blootje. De tieners in de laatste mode met de nieuwste telefoons en ook een meneer, die mij even te woord stond, met zoveel goud dat zelfs mijn ogen uit hun kassen vielen terwijl ik niet dol ben op goud.

De sfeer was er een van wanhoop. Wanhoop en verontwaardiging en er werd druk gepraat. Eerlijk gezegd durfde ik eerst niet zo goed. Je hoort allemaal rare verhalen over Boslandcreolen en het is ook een heel ander soort Surinamers met een eigen cultuur. Maar ik moet zeggen dat iedereen heel netjes was en ik werd echt met een ja, meneer en nee, meneer te woord gestaan door een van de scholieren. En dat zeg ik specifiek want als ik de straat opga om de Straatpraat op te nemen, sla ik meestal scholieren over, zeker in de blauwe overhemden want 9 van de 10 keer komt er echt geen zinnig woord uit. Ik maak na zulke opnames altijd enorme zorgen om de toekomst van dit land...

Anyway, het komt er op neer dat een mevrouw met zes kinderen op straat is gezet. Ze had het perceel gekraakt en woonde er al een tijdje. Ze vertelde dat er vaker iemand was langs geweest om te zeggen dat het perceel van haar was en dat ze  weg moest. "Ma nooit a sor mi wang beschikking of wang tra papiera."(ze heeft echter nooit een grondbeschikking of iets anders laten zien). Ja, dan is het eigen schuld dikke bult.. hoor ik mensen al denken. Het schijnt ook dat er anderhalf jaar verstrijkt voor de politie overgaat tot zulke stappen.

Maar misschien ben ik dan te lief of te dromerig. Ik vind het niet kunnen. Met kippenvel over heel lichaam liep ik rond op het erf en door die buurt en ik voelde me echt een bakra op dat moment. Op straat stonden alle spullen van het gezin, zelfs nog een tupperware bak met rijst wat inhoudt dat de mevrouw waarschijnlijk bezig was het eten te koken. Ik vroeg haar of ze wist waar ze vanavond zou slapen. "mi no sabi..." was haar antwoord terwijl haar ogen zich met tranen vulden.

Nadat we de beelden hadden geschoten reden we terug naar de stad. Toen pas viel het op hoe ver we naar binnen over de zandweggetjes hadden gereden. Bijna terug bij de hoofdweg zagen we een aantal kleine kinderen lopen. Ze kwamen van school en gingen naar huis. Onze chauffeur zuchtte. En ik ook. Want we wisten dat die kinderen dat hele eind moesten lopen in de brandende zon. Wie weet zaten er wel een paar tussen die van die vrouw waren. Een paar kinderen die thuis aangekomen niet meer over dat thuis beschikten en na zo een wandeling waarschijnlijk uitgedroogd waren en geeneens een glaasje water meer konden drinken. Alles op het erf was namelijk platgegooid.

Ik merkte dat in de stad weinig mensen erom gaven. Het deed niemand wat dat zes kinderen nergens konden slapen. Ik weet niet wat ik zou kunnen doen, ik ging er vanuit dat ze bij familie of vrienden terecht konden maar ik dacht er tenminste over na. Verder werd het door iedereen afgewimpeld.

Dit was een van de minder mooie kanten van dit land die ik vandaag zag dus. Ras speelt nog steeds mee. Als dit was voorgevallen in een buurt waar geen Boslandcreolen woonden, of Indianen, dan had iedereen geschreeuwd. Ik denk dat dit nog een van de, vele, resten is van de periode van slavernij. Dat 'het zijn toch maar negers" bestaat wettelijk niet meer, maar in de praktijk.... zucht....

37 jaar Chrisje op deze Aarde

En dan is het ineens zover. Mijn eerste verjaardag weer in Suriname. Ik heb besloten niks te doen. Mijn opa die vorige week overleden is, mijn moeder die in Nederland is en ik kan nog wel meer verzinnen maar het is ook gewoon omdat ik gewoon geen zin heb.

Momenteel ben ik op het werk. Hier mag je een halve dag werken als je jarig bent. Dan ga ik naar huis en alleen chillen. Filmpje kijken ofzo. Ik heb de laatste jaren vaker niks gedaan op mijn verjaardag of op feestdagen. Ik merkte dat mensen dat erger vinden dan ik zelf. Dat is echt niet nodig want ik vermaak me echt prima. En omdat ik altijd heb gewerkt onder de mensen, is het voor mij heerlijk om alleen te zijn.
Omdat ik met veel collega's op werk een leuke band heb, besloot ik taart mee te nemen. Voor een ieder, ook voor de collegas waar ik geen leuke band mee heb.
Ja, in de tien maanden, ooooh nee, het zijn er elf, volgende maand ben ik hier een jaar!!, goed, dus in die tien maanden dat ik hier ben, heb ik ook al rottigheid meegemaakt.
Anyway, ik vond het bijzonder om te merken dat sommige mensen op het werk mij niet feliciteerden maar wel zaten te genieten van de taart die ik uitdeelde. Nu denk ik "Geniet!" maar zelf had ik of die taart niet genomen of wel genomen en van een afstand gezegd "Congratz" of "Op je gezondheid!". Maar goed, manieren hebben we niet allemaal geleerd, hahaha!
Waarom ik hierover nadenk op mijn verjaardag? In Nederland wist ik precies met wie ik mijn verjaardag wilde vieren of niet. Hier moet ik echt nog mijn weg vinden en ook al heb ik hier inmiddels vrienden en familie wilde ik vandaag toch voor mijzelf houden.
Een aantal mensen, weten dat ik Nederland lange tijd ben bezig geweest met het plaatsen van mijn verleden. Opgroeien tussen meerdere culturen, de Indiaanse, de Creoolse, De Surinaamse, de Nederlandse, was lastig. Opgroeien als kind van gescheiden ouders was lastig. Opgroeien met heimwee was lastig, opgroeien met een tropische basis in een niet-tropisch land was erg lastig. En toch ben ik groot geworden, hahahha!
Ondanks alles heb ik het punt bereikt dat ik die shitty events zoals hierboven omschreven, van me af kan laten glijden. Vervelende gebeurtenissen brengen me even van de wijs, vaak omdat ik de motivatie van mensen niet snap, maar ze laten me niet vallen.

Toen Christio nog een Chrisje was. Deze foto is inmiddels bekend maar op mijn eerste jaardag in Suriname moet deze natuurlijk weer ff naar voren worden gehaald!

Een persoon is daar heel erg verantwoordelijk voor en dat is mijn moeder. Daar is een klein persoonlijk verhaaltje voor nodig wat ik heel summier zal vertellen. Op een dag kwam ik namelijk thuis van school en ontdekte ik dat het huis was leeggehaald. Mijn moeders toenmalige echtgenoot had besloten dat het huwelijk niet meer liep en dus alles leeggehaald behalve mijn slaapkamer. Aan mij de taak om als dertienjarige, geloof ik,  mijn moeder van haar werk op te halen en haar voor te bereiden op de schrik van haar leven. Ze geloofde het niet totdat ze het met eigen ogen zag. Natuurlijk was het een klap die haar letterlijk deed vallen.
Het mooiste moment was dat ze opstond en zei "Christio, je zal zien, dit huis gaat weer vol zijn en weer leven. Dit zal me niet breken." Er brak een periode aan van hard werken voor haar en ook voor mij op het moment dat ik volgens de wet aan de arbeid mocht. En ja, na een jaar was het huis weer vol. We hadden weer meubels, konden weer gewoon eten. En we hebben na die periode geld bij elkaar gelegd en samen Kerst gevierd, zoveel gegeten dat we niet meer konden lopen. We waren gevallen maar we waren opgestaan. Dat is iets wat me is bijgebleven en wat ik nooit zal vergeten.
Elke verjaardag sta ik extra stil bij mijn ouders en ik dank ze. Voor alles wat ze wel, of niet, hebben gedaan voor me, maar vooral omdat ze me gemaakt hebben en ondanks wat er verder gebeurde hebben ze me altijd verteld dat ik echt met liefde gemaakt was en dat maakt veel goed! En als je zoiets meemaakt met je moeder, zoiets dat getuigt van kracht en veerkracht, ja dan kan je toch niet anders dan bij elke keer dat je een jaartje ouder wordt terugdenken aan sommige levensbepalende momenten uit je leven....

Interview met Denise Jannah

Zangeres Denise Jannah is er weer eentje die ik mag toevoegen aan mijn lijstje van leuke personen die ik heb mogen interviewen.Voor mij was dat extra bijzonder. Waarom? Omdat ik toen ik nog maar net in Nederland was, over haar hoorde. 

Ze kwam op TV en werd groots aangekondigd. Op de een of andere manier gaf het mij destijds een opkikker, een goed gevoel, om te zien dat een Surinaamse het ver kon schoppen in Nederland en Amerika. Ze heeft aardig wat successen op haar naam staan waarvan een Edison niet de minste is. En toch was ze heel normaal.Zo normaal dat zij zelfs naar mij belde om te worden geïnterviewd.

Vlak voor de begrafenis van mijn opa kreeg ik het mailtje binnen met haar contactgegevens. En via het bedrijf werd er gebeld voor een afspraak maar het ging niet lukken. 

Ik was dus enorm verrast toen, op de eerste werkdag na de begrafenis, mijn toestel over ging en ik Denise Jannah aan de lijn had. Heel normaal was ze maar ik ging een beetje stuntelen en de eerste paar tellen van het gesprek bestond uit meerdere malen tegelijkertijd beginnen met praten en tegelijkertijd stoppen met praten om de andere de kans te geven.

Het was een leuk gesprek. Heerlijk om een bekend persoon te spreken die ECHT normaal is gebleven.Jammer dat het een telefonisch interview werd maar een gegeven paard mag niet in de bek gekeken worden dus dat doen we dan ook niet.

Wat ik erg stoer vond, was dat ze vertelde dat ze de musical Ella! ging doen. (Ik ben een enorme fan van Ella Fitzgerald, wat een stemcontrole!) Dat is gewoon haar werk maar ze zei dat ze het super zou vinden om de wereldpremière daarvan in Suriname te doen. Er moest nog worden gekeken naar de mogelijkheden op financieel gebied. Er zijn dus sponsors nodig..

Hoe cool zou het zijn als dat zou gebeuren?! Ze gaf aan dat er interesse voor de show was in zowel Zuid-Afrika als Engeland.

Erg verfrissend dat ze op die manier toch aan haar land denkt, het op de kaart wil zetten. Het interview ging verder over haar moeder omdat het natuurlijk Moederdag is binnenkort. Ze vertelde dat ze erg trots was op haar moeder en ik kon nog net een "JAAA, IK OOK OP DE MIJNE!!!!!" binnenhouden hahahha.

Het komt soms uit onverwachte hoek

Zoals vaker is gebleken is niks beters dan de energie van je familie te krijgen maar ook om te geven als het even niet meezit. Of als het even warrig in je hoofd is. Of gewoon voor de fun en de gezelligheid. Vandaag had ik zo een dag. Een dag waarop eigenlijk niet veel bijzonders gebeurde. Zo een dag die lekker voortkabbelt tot het punt dat je alles hebt gedaan en dan even de tijd vrijmaakt om het te verwerken in een blog. Sinds het vertrek van mijn vader naar Nederland ben ik niet meer naar het huis van mijn oma geweest. Gewoon puur omdat ik geen vervoer heb en met een bus richting het dorp gaan is niet zo een drama, het drama is terugkeren. Dat je op een hoek van een zandweg staat te wachten op een bus die misschien wel of misschien niet komt en als deze niet komt dan weet je niet hoe laat, anyway, het aloude verhaal over het geweldige openbaar vervoer in Suriname. Goed, lang niet geweest daar, en het gevoel dat ik er heen wildemoesthoordetegaan bleef knagen aan me. Het graf van mijn oma is daar en ook al is ze al jaren niet meer in levende lijve aanwezig, voor mij is haar energie er nog en dat is erg belangrijk voor me. Zij die hier wonen hebben ten volste van haar kunnen genieten en na haar dood het verlies kunnen verwerken middels een rouwproces en alle bijbehorende rituelen. Maar al de jaren in Nederland heb ik haar elke dag gemist. Nu ik hier ben, heb ik de mogelijkheid dat gemis te verwerken want er is een plek waar ik heen kan. Het schoonmaken van de tegels op haar grafsteen heeft een bepaald meditatief effect. Bijna alle keren ontstond er een wax-one-wax-off effect dat synchroon ging met mijn ademhaling. Toch is het zo dat er ook een nieuw gemis ontstaat. Want in het nu ben ik hier maar in dit nu is zij er niet behalve in mijn hoofd. Soms heb ik het gevoel dat ze door mijn ogen kijkt. Of misschien wel over mijn schouders kijkt, terwijl ik nu bijvoorbeeld de woorden probeer te vinden om het goed te omschrijven, zodanig dat mensen niet gaan denken dat ik gek ben, haha. Vandaag had ik het gevoel ook. Alsof mijn hoofd een theater was waarbij de stoelen achter mijn ogen zaten en ze dus door mijn ogen naar buiten keek. Dat de gordijnen voor haar opengingen op het moment dat het graf was schoongemaakt en we de begraafplaats verlieten. Een snelle maar intense blik over het erf. Kijken hoe de fruitbomen erbij stonden. Zuchten dat het gras niet gemaaid was. Ik voelde irritatie want mijn vader was er niet en die woonde daar en had alles redelijk opgeknapt en geprobeerd het huis en erf in ere te herstellen maar nu waren er alweer tekenen van verwaarlozing en verval. Op weg terug naar de stad zat ik vol. Ik had me verheugd op iets lekkers van Lelydorp maar toen we, mijn tante en ik, er langs reden had ik geen trek en ik zei ook niks. Ik had een vol gevoel. Ik herkende de weg niet die we enkele uren daarvoor hadden gereden, alsof het allemaal nieuw was, net als de eerste keer toen ik na 20 jaar weer in Suriname kwam. Alles leek anders.. Ik was een paar uur weggeweest maar misschien kreeg ik wel de gevoelens door van iemand die ook al jaren de weg niet had gezien? Anyway, terug in de stad kwam het erop neer dat we ineens bij mijn andere tante zaten. De tante die me had gebracht had te kampen met een stroomstoring. Haar moeder, de zus van mijn oma, zat bij de andere dochter en ondanks dat we wisten dat ze thuis zou worden gebracht, was er op de een of andere manier een noodzaak erheen te gaan en stapten we allemaal in de auto en reden we naar de Vijfde Rijweg en zaten we ineens even bij elkaar. Kwam goed uit, tante was ziek, andere tante lag in ziekenhuis, oma's zus moest even zorgen voor haar kinderen en ik had bijna het gevoel dat mijn oma mij erop uit gestuurd had. Dat ze even zeker wilde weten dat alle mensen waar ze veel contact mee had toen ze bij leven was in orde waren. Vrij snel, leek het, vertrokken we weer. Oma's zus achterlatend want die werd gewoon thuisgebracht. Oma's zus wees op een gegeven moment naar haar dochter en zei "Chrisje, kijk ze zit erbij zoals je oma erbij zat op het laatst, zo ziekjes en magertjes." Het werd lachend gezegd, onze familie lacht heel veel en zo slepen we elkaar en onszelf door veel heen. (Toen ik met een gat in mijn hoofd op de EHBO lag omdat ik was overvallen, moest ik ook lachen ondanks de boosheidwoedefrustratieagressie, iedereen denkt dan dat er niks met je is omdat je lacht maar hey als ik je vertel dat ik pijn heb, hoef ik dat niet extra aan te dikken, rare denkwijze? ja kan...maar wie wil er nou kijken naar iemand die alleen maar zuur is, wie wil alleen maar zuur zijn? humor is belangrijk en een simpele lach kan een kamer of sfeer weer helemaal doen oplichten) Deze keer was ik gelukkig wel bij de zieke versie van mijn oma in het nu. En het was bijzonder dat mijn zieke tante vanonder haar dekentje even zei: "Zus, Dankjewel dat je Chrisje heb gebracht om mij te zien" Het kwam niet aan op dat moment, bij mij ook niet. Toen ik naar huis werd gebracht en ineens besefte dat ik enorme honger had ook nog niet. Net pas..net pas op dit moment dacht ik ooooooooooooooooja, het was wel een bijzondere daaaag!

Gesprek met First Lady van Suriname

Vandaag heb ik de First Lady, Ingrid Waldring-Bouterse, geinterviewd. Voor TV moest ik naar een sport-evenement om er verslag van doen. Daar aangekomen was haar vaste ..hoe noem je dat?.. ik noem haar Hofdame want ze is er altijd met de First Lady en ze is streng... in ieder geval, die vaste hofdame was de eerste persoon die ik zag en ik wist dat de First Lady dan ergens moest zijn. Op meerdere plekken kwam ik deze dame tegen en ze heeft haar zaakjes goed op orde moet ik zeggen want iedereen luistert naar haar. Anyway, ik mocht naar de First Lady om te kletsen, dat wilde ik al heel lang. Gewoon omdat ze zo .. normaal over komt. En ik moet zeggen, het was een leuk gesprek! Heel ontspannen, grapjes werden gemaakt. Ik wilde gewoon even een luchtig gesprek met iemand in plaats van het constante gelul over alles en nog wat dat niet goed ging of gaat.

Terwijl ik sprak met de First Lady merkte ik op dat ze was verandert. Dit was niet de eerste keer dat ik haar sprak namelijk maar wel de eerste keer dat ik de tijd had. De eerste keer was vorig jaar tijdens de Onafhankelijkheidsviering en in vergelijking tot die keer was ze anders. Dat kwam ook naar voren in het gesprek. Ze gaf aan dat ze enorm was gegroeid in haar functie en dat ze er in eerste instantie niet van hield, het op de voorgrond treden. Nou, daar was niks van te merken nu! Spontaan, open en gewoon.. zichzelf. Ze is ook bescheiden, en dat siert de mens toch! Ja, nice was het dus, ook omdat zelfs ik gewoon mezelf kon zijn. Ik heb t kort gehouden omdat het anders toch zal worden geknipt en geplakt maar ik heb de afspraak gemaakt dat ik nog een keer met haar mag praten, dan gaat het over mode!!

Overwonnen angsten en pijn in mijn hart

Afgelopen week was ik in het binnenland. Voor mijn werk, niet de krant, maar mijn bijbaantje bij Zus en Zo waar ik netjes achter een balie zit om tours te verkopen aan toeristen, moest ik mee met een trip om te ervaren hoe dat was. "Zodat je onze tours beter kan verkopen!" Prima, dacht ik. Paar dagen vrij wilde ik wel en ik grijp elke kans aan om meer te zien van het land. Zo mocht ik dus mee naar PingPe een riverressort met lodges in het Boven Suriname gebied, gevestigd tegenover het dorp PingPe.

Drie uur rijden naar de het laatste dorp waar je met de auto kon komen, Atjoni, en daarna nog vier uur varen over de soelas(stroomversnellingen. Ik kan natuurlijk niet zwemmen en bij elke soela hield ik mn hart vast. 'Stelt dat ie omkiept..." Gelukkig is dat niet gebeurt.

Maar dat hield in dat ik niet het water in ben gegaan op een keer na! Dat was toen we op nog eens drie kwartier varen van PingPe een bezoekje brachten aan het dorp Djoemoe dat bij de Tapawatra-soela lag. Dat deed mijn mond echt openvallen van verbazing over het natuurschoon en met pijn in mijn hart zei ik al zuchtend en hardop "kijk toch hoe mooi het land is, wat doen ze er toch mee..' Terwijl ik dit type, voel ik het weer. het is echt pijnlijk als je al het moois ziet wat dit land te bieden heeft en je beseft dat het al jaren in de uitverkoop wordt gegooid en dat er dus over een paar jaar misschien wel niks meer van is.

Op weg naar Atjoni zagen we namelijk al aardig wat kreken die zo vervuild waren door de materialen die worden gebruikt door de goudzoekers. 'als kind stopte ij hier weleens om water uit te drinken als ik met mijn vader op reis was', zei onze gids. 'maar nu kan dat niet meer..' Verder heb ik echt wel enorm genoten van de plekken waar de natuur nog de vrije hand wat me terugbrengt bij die Tapwatrasoela. Deze is midden in de rivier en lijkt wel een waterval. Je kan er ook aanmeren met je boot en er chillen op de rotsen, onder het water gaan zitten en je erdoor laten masseren of in een van de poelen zitten waar het water zo hard in stroomt dat zich een natuurlijk bubbelbad vormt. Ik zou in principe alleen op de rotsen zitten maart onze gids vond dat ik het moest ervaren en na flink wat overhalen en mijn handje vasthouden, want de stroming was echt heftig!, begeleidde hij me in een poel waar ik enorm van heb genoten uiteindelijk. Ik ben namelijk panisch als de gek als ik niet kan zien en voelen waar ik mijn voeten neerzet dus hij moest me echt vertellen 'zet daar je voet, dan voel je dat', etc. Het tweede bijzondere was dat ik mijn shirt heb uitgetrokken in het bijzijn van anderen. Ik ben niet preuts maar ik ben me enorm bewust van mn tattoos en piercings die ik voor mezelf heb gezet en erg opvallend zijn. Daar komt nog eens bij dat ik 8 kilo ben aangekomen sinds ik hier ben, blegh. maar ik voel me er relaxter bij dan ik in NL deed, gelukkig maar! En ik heb de eerste vijf minuten maar door het gestaar naar mijn tepelspiercings heen geprikt en nog eens vijf minuten uitleg gegeven over mijn tattoos, haha.

We zijn ook het bos in geweest wat ook erg vet was. Drinken uit een boomstam waar zoveel water inzat waar zeker vijf mensen een flinke slok, zelfs twee, van konden proeven. Ik ben helemaal verbrand terug gekomen. Mn armen zitten nu onder de zonneuitslag en de eerste dag in de stad heb ik de eerste laag van mn gezicht afgewassen, zo erg vervelde ik. Tja, zonnebrandcreme is echt nodig en ik vergeet dat nogal eens...

Bacon?! Wat is bacon?! een saus?

Enkele weken geleden hoorde ik over Shagi's, een fastfoodrestaurant waar ze verschillende burgers verkopen. Een van die burgers was de Bigi Pa Burger en volgens mijn goede vriend Sir Win was het een echte 'must eat'. Aangezien ik nu let op mijn eten, was het dus wachten op een speciale gelegenheid en die was er eindelijk!

Simone en haar vriend Richard zijn in Suriname en na een leuke dag sightseeing op plantage Katwijk, de enige werkende koffieplantage in Suriname!, en niet te veel eten togen we richting Shagi's. Onderweg vroeg Simone ons wat we ervan verwachtten en hoe groot we dachten dat die burger dan wel niet zou zijn.. Richard lachte en hield zn handen bijna een halve meter uit elkaar..ik lachte alleen, mijn maag knorde vooral.

Bij Shagi's aangekomen probeerden we te bestellen bij een Hindoestaanse jongen die erg zijn best deed netjes te praten maar helaas, want ondanks dat hij zijn best deed was meneer flink afgeleid door een groepje knappe Hindoestaanse dames die verderop in een boot zaten. Meneer was zodanig afgeleid dat hij vergat te vragen wat we wilden drinken en toen ik hem vroeg of er bacon op de burger zat was zijn antwoord: 'wilt u een beker?' Ik: 'Nee, zit er ook bacon op die burger?' Mr. Shagi: 'een beker?! U wilt een cups' Ik: 'Nee, ik wil weten of er bacon op zit.' mr. Shagi: 'O u wilt een saus?' terwijl hij tussendoor flirtte met een van de of misschien wel alle dames van het groepje even verderop.

Uiteindelijk heb ik het laten gaan en benadrukte dat ik mijn burger zonder uien wilde. Ik verbaasde mij er nog steeds over dat hij niet wist wat 'bacon' wist maar wel kon vertellen dat er ook 'mushrooms' op de burger zaten. van een collega, ik denk een supervisor, hoorden we dat het ongeveer tien minuten zou duren."Die burger is echt heel erg populair geworden!" Na de afgesproken tien minuten kwam mr. Shagi met de breedste glimlach op zijn gezicht ons dienblad met de bestelling brengen. "Alstublieft en aangenaam!", zei hij erbij terwijl we zelf uitzochten welke burger van ons was want er was ook nog de keuze tussen een hamburger of een kipburger.

Uiteindelijk gevonden en ja, er zaten flink wat uien op mijn burger. Het deerde echter niet. Het smaakte wel hoewel de eindconclusie toch was: 'bacon erbij!'. Simone en Richard, vers uit Holland en hier op vakantie konden de frieten erg waarderen. 'Ze zijn niet slap!'Voor mij was het even bedenken wat ik er nu van vond. Uiteindelijk was het wel lekker maar ik haat het als ik niet krijg wat ik wil en dat was gewoon geen uien maar wel bacon. Achja, het was leuk voor een keer, de volgende keer maar hopen dat, als mr. Shagi, er staat, er geen Hindoestaanse schonen in het restaurant zijn, want als dat zo is: men, your order will get fucked!!!... not the ladies, mr.Shagi, helaas!!

Miauw De Poes

Ineens was ze daar, een klein katje. Speels, springerig, nieuwsgierig. Ze was van de buurvrouw maar de eerste dagen van haar nieuwe leven bij haar bracht ze vaak door met het onderzoeken van mijn huis. Steeds maar weer glipte ze naar binnen en verstopte zich onder de bank of rende mijn slaapkamer in.

Dat schattige ging er echter snel vanaf, ze groeide als kool en vrij snel kon je alleen aan haar speelsheid zien dat ze nog erg jong was. 

De buurvrouw, het baasje van de kat, is Braziliaanse die geen woord Engels of Nederlands spreekt. Wel wat woordjes Sranang Tongo met veelvuldig gebruik van handen, voeten, glimlachjes en het universele woord 'uuuhm'. 

Een ochtend zat t hele terras onder het bloed. De buurman, natuurlijk een goudzoeker die steeds om de paar weken een paar dagen thuis was en de eerste avond altijd dronken, legde mij in vloeiend Portugees uit wat er gebeurt was. Hij deed dat wel vaker en dan zei de buurvrouw steeds 'dat begrijpt hij toch niet!!!!!'. Waarop hij dan weer zei 'jawel' en ik in het Nederlands beaamde dat het enigszins klopte. Zo begreep ik dus dat het katje op onderzoek was uitgegaan en over de schutting was geklommen, in het prikkeldraad was blijven steken en zichzelf had losgerukt, haar achterwerk verwondend met als resultaat bloed overal en aan de spatten op mijn deur te zien, had het arme beestje ook bij mij proberen aan te kloppen voor hulp. Een andere keer had ze m'n schone was van het wasrek afgetrokken. En de buurvrouw probeerde mij dat uit te leggen. Ze wees naar het wasrek en klauwde met haar handen in de lucht, verlegen lachend, terwijl ze zei: 'uuhm... Miauw ... Doe...'. Sindsdien noem ik het beest: Miauw.

Neo-Nasi, Suncharged Water, Amandelmelk

Nou, ik zit dus in een huurhuis waar het fornuis op het terras staat en de keuken zelf in het huis, it sucks! Goed, het laat me wel creatief zijn qua koken want dat doe ik binnen met een elektrisch gevalletje en een rijstkoker. Vaak eet ik dus soep of eenpansgerechten. 

Vandaag was dat zo geslaagd dat ik erover moest schrijven, ook omdat ik voor het eerst sinds lange tijd een chille ochtend heb, je weet wel: keuvelen in het huis, oploskoffie met amandelmelk, wasjes draaien, appen met familie. Dat brengt me weer bij het eten want mijn neef had een leuke typo toen hij iets zei over Horst Tappert(Derrick). Hij noemde die een verborgen Neo-Nasi en ik dacht "JA! Dat is een perfecte naam voor mijn gerecht uit de rijstkoker". 

Het was couscous met rozijntjes, maïskorrels, tjapar(dunne, crunchy, smaakvollere versie van taugé waar ik verslaafd aan ben), kipfilet en ja, eeeeindelijk gevonden: broccoli. Uit de diepvries, dat wel, maar net zo lekker als de verse en een stuk goedkoper! Ik bedacht me ook dat ik zo langzamerhand wel steeds meer dingen doe zoals ik gewend was, slecht en goed. 

Zo heb ik m'n boeken natuurlijk en sinds vandaag ook weer m'n oude, vertrouwende pot met muntgeld voor de krappere tijden, nog niet zo vol maar er gaan alleen kwartjes, dubbeltjes en stuivertjes in, hahaha! 

Vandaag heb ik een flesje water buitengezet, gezellig bij OLGA, om op te laden in de zon. Het schijnt dat je op die manier ook de energie van de zon op kunt nemen. Eigenlijk moet het in een kleurloze glazen fles maar ach, het begint net te regenen... Andere keer dus en dan in een glazen pot, heb ff de muntjes voorrang gegeven(typerend?!), haha!

koffie en kikkererwten

Eten is belangrijk voor mij. Een echte vrije dag is niet compleet zonder dat ik een heerlijke maaltijd voor mezelf heb klaargemaakt. Nu heb ik de laatste weken, inmiddels maanden, gezondigd. Maar het moest er van komen. Het obsessieve letten op hetgeen ik wel en niet mag eten, in een land waar ik voor het eerst sinds dertig jaar weer woonachtig ben, is niet goed geweest. Op zijn Surinaams zegt men: joe moes’ poer lostoe! Dus je moet toegeven aan je lusten. Wat ik als eerste heb gedaan is toegeven aan de craving voor dat vette chinese eten. Moksi metie, altijd mn favo geweest en ik heb het er van genomen!

 Ook gebakjes zoals Surinaamse Berliner Bollen, die zijn echt goddelijk! Of broodjes of überhaupt gewoon rijst na al die maanden van geen of nauwelijks rijst eten. Onbewust, of deels bewust denk ik, wilde ik ook wel kijken of ik het ook kon: Het eten van bizarre porties rijst. Het antwoord is JA, het resultaat is KUT!! hahahha Anyway, langzaam aan heb ik ontdekt wat ik wel of niet kan eten. Ik heb een deel van de gezonde dingen herontdekt! Dus nu weet ik dat ik bij de Choi's kan gaan voor de soja crackers(8,5 SRD per zakje!! OMG!!!), ik kan naar Soma Apotheken voor chiazaad(85 SRD per halfkilo!!!OMG!!!), de supermarkten verkopen augurken( 5 SRD per pot!!! OMG!!!), groente is weer goed op voorraad als je weet waar je moet zijn. 

Om mezelf te belonen heb ik toch maar DOuwe Egberts Koffie gekocht! En ja voor 29 SRD per pot!! OMG!!!!!!! Anyway wat ik wil aangeven is dat ik alles heb gegeten wat ik wilde en nu weer weet hoe alles smaakt en er dus totaal geen moeite mee heb om weer terug te gaan maar mijn anorexia etensstijl van alleen groenten en vlees met op de speciale dagen een minimale hoeveelheid rijst.En ik heb nog een lekkere calorie-arme snack ontdekt!!Kikkererwten!

heb er vandaag een salade van gemaakt met gerookte vis of warme vis zoals men het in Suriname noemt. lekker simpel, beetje limoensap, tomaatje, uitje, madame jeanette en wat zout. Helaas had ik geen komkommer en bosui want dat zou er ook lekker bij zijn geweest, of wat koreander, hmmm!!! 

Goed, voor nu bestaat m'n ontbijt uit cruesli met chiazaad en sojamelk, erg lekker hoot en door dat chiazaad goed vol gevoel voor een paar uur!

Ik ben er weer!

Nou, ik was niet weg als in echt weg maar heb t ontzettend druk gehad waardoor ik minder op Facebook was. Ook heb ik nog geen internet in huis, het leuke nieuwe huis!, maar heb wel weer internet op m'n telefoon.

Zoals jullie inmiddels weten werk ik bij de krant. Ik heb niet in t openbaar, lees: op Facebook, gezegd welke krant omdat ik nog in m'n proeftijd zit. Het is wel duidelijk dat ik het erg leuk vind, en dat is echt zo, maar het is pittig! Wel grappig dat als ik in de stad loop mensen me gids noemen en dan nu journalist. Het gidsen is ook echt geweldig!! Fietsen door Commewijne, toeristen vertellen over het land en ja ook over mezelf! Ze zijn dan verbaast dat ik zoveel weet over Suriname terwijl ik er pas drie maanden ben. 

Verder heb ik ook een collega uit Nederland ontmoet die hier op vakantie was, Kenneth(Bazar Amsterdam).Was raar om te zien maar ook weer niet. Als je iemand mag dan maakt het niet uit waar je diegene ontmoet, het blijft hetzelfde maar dan in een andere omgeving.

Hij wist me te vertellen dat ik de groeten kreeg van iedereen en dat men had gezegd dat ze zeker wisten dat ik terug zou keren naar Nederland want ik had er toch altijd gewoond... Ik heb hard gelachen .. Gezegd dat hij vooral moest zeggen dat het echt niet zo zou zijn.

 

Dat ik nu zelfs al twijfel of ik wel in maart moest komen ... Als het me niet lukt in Suriname dan reis ik verder! Maar ik begin nu al een groepje om me heen te creëren, m'n eigen mensjes te kennen. Kijk, het is eigenlijk hetzelfde als in Nederland. Je werkt, je gaat naar huis.. Oh nee hier verschilt het.. Je hebt hier nog op de een of andere manier nog de energie om na je werk nog een chille middag en avond te hebben!! Vandaag was ik om vijf uur klaar met werken. Naar huis, boterham eten en ff slapen, half uurtje was genoeg en toen gechilled met Dwight. 

Trouwens Kenneth is niet de enige die ik heb gezien. Ik heb al meerdere malen gechilled met Annette(Bazar Rotterdam). En ik kwam ook nog Joey Roberts tegen, ook een bekende van Bazar Rotterdam! 

Goed, focus komende tijd is zien hoe ik vrijheid, gidsen, verslaggeving en lekker leven ga combineren. En ik heb nu een huisgenoot, Wouter, met wie ik goed kan opschieten en die dat stuk(dat ik niet teveel werk, etc.) in de gaten houdt alsof we elkaar al jaren kennen. Ik vertrouw nog steeds op m'n skinfiri, echt helemaal! Het heeft me tot nu toe echt veel goeds gebracht, het heeft me doen opbloeien en ook al ben ik soms moe, ik straal wel elke dag... Ja ik straal gewoon elke dag... Nice!!!

Update in Woord

Wennen - Ontdooien - Ontwennen - Unwinden - Ontstressen - Genieten

Stressen - Woning - Gewicht - Eten - Sporten -Rijbewijs - Vader - Verkeer - Rijbewijs - Liefde

Beweging - Fitness - Te Weinig - Te Veel - Fietsen - Moe - Rusten - Herhaal 

Missen - Moeder - Gym - PT - Gemak - Woning - BodyAttack - Eigen WC- Achmea - Vrienden - Broers - Zussen - Rotterdam - Amsterdam

Zoeken - Vinden - Gevoel Volgen - Rust - Onrust - Herhaal

Liefde - Voorzichtig - Zoeken - Kikkers - Veel Kikkers - Te Veel Kikkers - Babydaddy - Ooit? - Nooit?

Werken - Mentaliteit - Ergernis - Gezelligheid  - Sollicitaties - Afwachten - Zoeken - Wat?

Gevoel - Vrij - Positief - Grensverleggend - Uit Mijn Comfortzone - Prettig - Doelgericht

Gidsen - Band - Land - Zien - Verkennen - Ontdekken - Vertellen - Gevoel - Fietsen

OLGA - Vrijheid - Mobiliteit - Conditie - Gevaar - Zelfvertrouwen - Beweging - Herinneringen

Familie - Tantes - Warm - Oplettend - Spirituele Aanwezigen - Gevoel - Chrisje

Schrijven - Vrijheid - Ontspanning - Nederland - Denken - Ordenen - Belofte - Betaald?

Vragen? - Stel !! 

Leuk? - Like !! 

Erg Leuk? - Share !!

Soso Lobi!