Penne met Antroewa-tomatensaus

Antroewa is een van mijn lievelingsgroenten, evenals sopropo. Vaak maken wij Surinamers een bepaalde groentensoort altijd op dezelfde  manier klaar, gewoon omdat het zo hoort.

Groot was mijn verbazing toen ik een keer in het restaurant waar ik destijds werkte, Lulu in Rotterdam, als personeelsmaaltijd een groene Thaise curry kreeg waar antroewa inzat. Het was verrukkelijk! Afgelopen week bedacht ik  weer eens te gaan experimenteren en ik herinnerde mij een keer dat ik antroewa had gekookt maar er teveel tomaat in had gedaan. Het bleek toch erg lekker en zo kwam ik op het idee het te proberen in een rode pastasaus. Dat en luiheid zorgde voor de eerste versie. En zoals beloofd vandaag de tweede versie waarbij ik de saus helemaal zelf maak.

Je hebt nodig:

Een stuk ham

Dit snijd je dan in kleine blokjes

Een blik tomatenblokjes

Zodat je een rijk gevulde pastasaus krijgt met mooie stukjes groenten etc erin

Zes tenen knoflook

Meer mag ook, fijn gechopt

Een zakje basilicum

Ook wel bekend als smeriewirie in Suriname, neem dan vier of vijf jonge takjes van een plant, snijdt of breek in kleine stukjes

Paprika,

de Surinaamse paprika's zijn kleiner en ik heb er in totaal vier van de kleinste gebruikt uit een zakje waar zegen in zaten, heb er ringen van gesneden 

Prei

Het witte gedeelte snij je in kleine stukjes

Peper

Deze bewaar ik in de vriezer want ze zijn dan langer houdbaar en in bevroren toestand kun ze je heel fijn snijden omdat je er met je mes dan stukjes van schraapt

Bereidingswijze: 

Begin eerst je water op vuur te zetten net zout en een scheutje olie zodat je pasta niet gaat plakken. 

Ondertussen ga je alles voorsnijden zoals hierboven vermeld, maar de antroewa nog niet!

Als water kookt, pasta erbij en dan kun je de ham samen met knoflook en paprika gaan opbakken om het even dicht te schroeien. Bewaar een beetje paprika voor op het einde!

Voeg de tomatenblokjes toe en draai het vuur laag, gebruik een scheutje water om laatste beetje saus uit blikje te halen zoals moeders je geleerd en het geeft je wat extra tijd om je antroewa te snijden, omdat het langer duurt voor het indikt natuurlijk. Maar echt een kleeein scheutje water!

Daarna voeg je de basilicum toe.

Laat dit op laag vuur een beetje inkoken terwijl je de antroewa in blokjes snijdt.

Deze voeg je vervolgens samen met de prei toe en laat je op laag vuur gaar worden.

Breng op smaak. Ik heb gewoon drie Groentebouillonblokjes gebruikt en dat was voldoende naar mijn smaak.

Voeg het laatste beetje paprika en de peper toe als de antroewa van kleur begin te veranderen.

Zodra de antroewa met een lepel kan worden doorgesneden is het gaar en kan je het vuur uitzetten. Vergeet niet dat het kookproces nog even doorgaat en dat je niet alles wilt stukkoken!

Je pasta heb je ondertussen afgegoten en even laten staan.

Schep op en serveer met deze saus die je gegarandeerd lekker gaat vinden!!

En ik heb ook ontdekt dat antroewa heel goed samengaat met basilicum dus dat zal er ook nog aankomen. Ingrediënten zijn niet zo duur trouwens. Als je met vier man bent en je legt allemaal srd 15 in dan kun je samen een mooie portie eten!

Enjoy!! I know i reeeeeeeally did!!!

Laidback Brasil vibes bij Petisco in Paramaribo

Afgelopen week was het weer eens tijd voor een dinnerdate met een mattie van me. De hele dag was de brandende vraag die we elkaar via whatsapp stelden 'waar gaan we eten?'. Soms wil je namelijk even wat anders dan Souposo, Gadri, Blauwgrond, Roopram of Lucky Twins. Zeker nu het allemaal nog prijziger aan het worden is.

Na vele opties te hebben bekeken, viel de keus op Braziliaans en belandden we bij Petisco aan de Tourtonnelaan. Sinds ik hier woon wilde ik het al uitproberen en na bijna drie jaar was de dag daar. Ik verheugde me op een vleesvreetfestijn a la Samba Kitchen, destijds eventjes gevestigd in Rotterdam. 

Helaas, de meeste gerechten waarbij ze dat vlees zo voor je snijden van die spies waren vanaf twee personen en m'n tafelgenoot at geen varkensvlees. Een mixed grill voor een persoon stond niet op de kaart dus duurde het zeker drie kwartier voor we hadden besloten wat we dan wel zouden eten...

Uiteindelijk begonnen we met inktvisringen en gefrituurde sardientjes. En ja dat was leuk. Inktvisringen, die ik gewend was (regelmatig) te eten bij Hotel New York in Rotterdam, had ik erg gemist. Hier in Su zie je ze niet zo vaak dus heb ik wel genoten hoewel ze niet dat waren wat ik gewend ben. 

Storend was het niet maar wel jammer dat je er niet een spannender sausje dan mayonaise en ketchup bij kreeg, verpakt in een minuscuul zakje met een minuscuul knoopje erin 😖

We namen er caipirinha's bij en weer viel een droom in duigen. Ze waren lekker maar er zat geen verse limoen in.  Het is toch bijna een wet dat er verse limoenen in horen, in de niet-Braziliaanse horeca dan. Hier, bij de 'bron', gewoon een ready to serve mix, ijs, shaken en die limoen dan als versiering. 

Nou, was het best leuk zitten daar hoor,  op een trottoirterrasje langs de straat. De rode Parbo stoeltjes hadden anders gemogen, met andere woorden het lelijke meubilair dat eerder bij een festivalletje hoort had plaats mogen maken voor wat hippere stoeltjes die wat meer Brasil uitstraalden ofzo.

Binnen was het iets anders. Als het licht beter was geweest en met iets meer aankleding, zou het sfeervoller zijn. Nu leek het een allegaartje van verschillende stijlen en materialen en improvisatie maar dat had zeker ook een bepaalde charme.

Daarnaast was het een vrij drukke weg waar regelmatig van die idioten met een minderwaardigheidscomplex over raastten. Veel te hard, met veel te harde muziek en op sommige momenten parkeerden verschillenden naast elkaar zonder de muziek uit te zetten.

Daar kan Petisco niets aan doen maar het illustreert wel de buurt en het asociale gedrag van sommige deelnemers aan het Surinaamse verkeer..

Maar ook dat ging over en was het bijna alsof de ghetto-spits voorbij was. We konden rustig doorkletsen en genietenvan onze hapjes en drankjes. 

Er was een groot scherm waarop normaalgesproken waarschijnlijk voetbal vertoont word. Nu was het een YouTube-kanaal met hits uit de eighties, hoe tof!! 'Forever Young' van Alphaville, 'Final Countdown' van Europe en 'Time after Time' van CindyLauper passeerden de revue. Het was echt tof eigenlijk om daar zo buiten te zitten met die muziek niet zo op achtergrond.

De sfeer was erg laidback! De andere mensen die er zaten waren gezellig maar minding their own business met een uiterst vriendelijke vibe.

De bediening sprak vloeiend Portugees, geen Nederlands, geen Sranan, minimaal Engels en redelijk Spaans. Toch hebben we enorm met haar gelachen. Dankzij het Spaans dat ik heb geleerd van mijn stiefmoeder en de universele taal van handen, voeten en gezicht!

Ons hoofdgerecht was redelijk. De frieten waren een beetje koud en de rijst iets te zout. Het vlees was wel weer lekker maar koelde helaas te snel af. Verder waren er geen gekke aparte dingen. Tja, de WC's waren niet echt mooi maar wel goed onderhouden en netjes verzorgd. 

We sloten af met koffie die geserveerd werd zoals ik dat lekker vind. Veel suiker en een scheutje warme melk. En daar had ik niet eens om gevraagd...

Ja, ik heb denk ik wel eindelijk een plekje gevonden waar alle walks of life chill onder een dak vertoeven, gelijk behandeld worden en niet vreemd naar elkaar kijken. En misschien is het juist zo leuk door dat lelijke meubilair want anders zou het weer zo een plekje lijken, alleen betaalbaar voor toeristen en wufte  Surinamers.. Dat is het niet gelukkig.

Belangrijkste was dat iedereen een lach op het gezicht had. De rekening was ook prettig, 207 srd met z'n tweeën en we zaten goed vol!

Binnenkort ga ik er weer heen... Inktvisringen eten!

En om de dessertbar uit te proberen..

Surineds, Euronamers en dag van de diaspora

Gisteren  belandde ik in Spice Quest. Een van de betere restaurants in niet alleen Paramaribo maar heel Suriname. Het eten was er voortreffelijk, de bediening correct (maar natuurlijk heb ik wel wat punten) en het gezelschap was prettig. Dat waren allemaal Surineds of Euronamers.

Wat eten betreft, was het prettig om even ergens te zitten waar je 'met bestek' moest eten. Kleine porties maar wel veel gangen en bij het dessert zat ik ook echt vol. Gemarineerde biefstuk, vis, gefrituurde oker in deegbeslag(dat was echt het lekkerst voor mij, jammer dat het een half okertje was), het was allemaal op niveau en dat mag wel want eigenaar Patrick Woei is wel een van de betere, misschien wel de beste, chef in dit land. Wat mij betreft.

'is een kipsalade, hoor' kreeg ik te horen bij het uitserveren. Nee! "het is een salade met kip, glasnoodles, tjapar en geroosterde pinda's" zeggen we dan. Boem! Veel lekkerder!!!

Toch waren er wat verbeterpunten. Vooral wat betreft de bediening. Zo hebben twee mensen dik een half uur gewacht op een eerste drankje. En werden de gangen met flink wat tijd ertussen(niet te lang maar genoeg tijd) geserveerd maar moesten de kelners toch bij elke gang rennen om bestek te halen. Een keer kreeg ik bestek met vlekken erop maar ik had een heel mooi gouden servet waar ik het maar zelf mee opgepoetst heb.

dit was dus echt super lekker! garnaal nog sappig, aubergine goed gekruid en dat stukje oker, hmmmmmm!!!

Daarnaast deden ze iets waarvan ik vind dat het echt NOT DONE is een zogenaamd sjiek restaurant. Zeker als je bedenkt dat mijn kelners in de Bazar dat niet van mij mochten doen. Het is gewoon slordig en staat onprofessioneel. Ik heb het over het afruimen van borden en dan alles voor de neus van de gasten opstapelen, herrie met bestek maken, etc. Ik heb het dan over glazen vasthouden bij de drinkrand en borden die met een knal op tafel werden neergezet. De vriendelijkheid maakte veel goed, maar een kleine training zou op zijn plaats zijn. En ja, ik ben leermeester in de horeca en ik heb al gesproken met iemand van een horeca-opleiding hier. Echter nooit meer iets van gehoord en wat ik nu doe is nog steeds erg leuk!

tussengerecht met vis en een puree van kweetnietwanthetisnietverteldbijhetuitserveren en een garnituur van komkommer en gekonfijte gember. hmmmmm!

Zoals ik al zei was het even een verademing om van gedachten te kunnen wisselen met Surineds en Euronamers. Een van de opmerkelijke dingen was dat je hier pas beseft dat je eigenlijk een deel van  jezelf, in dit geval het accent, heb opgegeven om te erbij te horen in Nederland en dat het nu weer zou gebeuren eigenlijk. Maar omdat je een stuk ouder bent, doe je het niet want mensen moeten je accepteren zoals je bent.

fried rice en gemarineerde biefstuk met kai-lan. hmmmmmm!

Of dat mensen constant denken dat je in het paradijs hebt geleefd maar niet de andere kant van het verhaal (willen)weten. Dat het keihard werken was in Nederland. Twee keer zo hard omdat je jezelf extra moest bewijzen. Of van die stiltes als je ergens binnenkwam, waar je de enige allochtoon was. En dat je dan 'thuis komt' maar eigenlijk gewoon weer een allochtoon bent. Dat je constant moet aanhoren dat je niet moet denken dat je nog in Nederland bent en meer van dat soort ongein.

Ondanks alles bleek dan toch dat ondanks de nare dingen die op ons pad komen, en dat we hier eigenlijk veel harder werken dan in Nederland(je maakt echt langere dagen), we een veel sterker nationalistisch gevoel hebben. We houden echt van Suriname en zien het als ons land ook al zijn we misschien wel een nieuwe aparte groep in de samenleving. 

Wie weet zullen we op een dag misschien wel, naast het vieren van de Hindoestaanse of Javaanse immigratie, ook het punt bereiken dat we een dag hebben waarbij we stil staan bij de terugkeer van de diaspora. Dat we niet alleen gezien worden als lopende euro-melkkoeien maar echt als Surinamers die niet denken dat ze alles beter weten maar ook van het land houden en daarom zijn wedergekeerd om het verder te helpen opbouwen..

koffie en kikkererwten

Eten is belangrijk voor mij. Een echte vrije dag is niet compleet zonder dat ik een heerlijke maaltijd voor mezelf heb klaargemaakt. Nu heb ik de laatste weken, inmiddels maanden, gezondigd. Maar het moest er van komen. Het obsessieve letten op hetgeen ik wel en niet mag eten, in een land waar ik voor het eerst sinds dertig jaar weer woonachtig ben, is niet goed geweest. Op zijn Surinaams zegt men: joe moes’ poer lostoe! Dus je moet toegeven aan je lusten. Wat ik als eerste heb gedaan is toegeven aan de craving voor dat vette chinese eten. Moksi metie, altijd mn favo geweest en ik heb het er van genomen!

 Ook gebakjes zoals Surinaamse Berliner Bollen, die zijn echt goddelijk! Of broodjes of überhaupt gewoon rijst na al die maanden van geen of nauwelijks rijst eten. Onbewust, of deels bewust denk ik, wilde ik ook wel kijken of ik het ook kon: Het eten van bizarre porties rijst. Het antwoord is JA, het resultaat is KUT!! hahahha Anyway, langzaam aan heb ik ontdekt wat ik wel of niet kan eten. Ik heb een deel van de gezonde dingen herontdekt! Dus nu weet ik dat ik bij de Choi's kan gaan voor de soja crackers(8,5 SRD per zakje!! OMG!!!), ik kan naar Soma Apotheken voor chiazaad(85 SRD per halfkilo!!!OMG!!!), de supermarkten verkopen augurken( 5 SRD per pot!!! OMG!!!), groente is weer goed op voorraad als je weet waar je moet zijn. 

Om mezelf te belonen heb ik toch maar DOuwe Egberts Koffie gekocht! En ja voor 29 SRD per pot!! OMG!!!!!!! Anyway wat ik wil aangeven is dat ik alles heb gegeten wat ik wilde en nu weer weet hoe alles smaakt en er dus totaal geen moeite mee heb om weer terug te gaan maar mijn anorexia etensstijl van alleen groenten en vlees met op de speciale dagen een minimale hoeveelheid rijst.En ik heb nog een lekkere calorie-arme snack ontdekt!!Kikkererwten!

heb er vandaag een salade van gemaakt met gerookte vis of warme vis zoals men het in Suriname noemt. lekker simpel, beetje limoensap, tomaatje, uitje, madame jeanette en wat zout. Helaas had ik geen komkommer en bosui want dat zou er ook lekker bij zijn geweest, of wat koreander, hmmm!!! 

Goed, voor nu bestaat m'n ontbijt uit cruesli met chiazaad en sojamelk, erg lekker hoot en door dat chiazaad goed vol gevoel voor een paar uur!

Happen in Paramaribo, Cyriels Snack, Centrale Markt.

Vorige week toen ik met de tantes op stap was, spraken ze over een klein zaakje op de Centrale Markt van Paramaribo. Het zat in het achterste deel van de markt waar er meerdere kleine eet..huisjes?..kamertjes?..hokjes? ..ja laten we het eethokjes noemen!, waren.

De centrale markt is een leuke kleurrijke plek, zowel in het aanbod als in de mensen die het aanbieden als in 'the walks of life' van deze mensen.

Vandaag besloot ik met een van de tantes wat te gaan eten bij het betreffende zaakje, Cyriels Snack geheten. We waren benieuwd naar die snack van Cyriel om het zo maar te zeggen.

Het was er piepklein. De ene helft was keuken, de andere helft bestond uit twee planken die als tafels dienden met wat stoelen eraan. Als alles in dezelfde setting zou blijven maar met een likje verf in dezelfde kleuren zou het eigenlijk best hip zijn moet ik zeggen.

In het keukentje stonden er vier mannen, waaronder Cyriel zelf. Deze stond achter het fornuis en hielp mee met de verkoop, een waste af, de andere gaf eten uit, een werkte in de keuken en was kip aan het marineren voor de volgende dag. Eigenlijk alles wat je kon verwachten in een keuken van een echt restaurant, alleen was het nu een ruimte van vijf bij zeven en was improvisatie het hoofdthema.

Het was er best druk, al snel in zo een kleine ruimte.

De klandizie bestond op dat moment voornamelijk uit mannen die je, om het netjes te zeggen, niet alleen op straat wilde tegenkomen maar ook wel een, naar het schijnt, bekende Surinaamse basketballer. Onderwerp van gesprek was het roven van Ingrismangs(Brits-Guyanezen) bij geldgebrek, het versieren van vrouwen door rijden in te grote auto's van anderen en het rampeneren van die vrouwen. Het kwam een beetje triest over omdat het allemaal mannen waren van boven de veertig die dus blijkbaar niks zinnigs van hun leven hadden weten te maken. Ondanks dat ze grof in de mond waren en je aan Cyriel kon horen dat hij het niet altijd even prettig vond, was het ook wel weer grappig om er tussen te zitten. Even zag ik wat kleine jongetjes op een straathoekje stoere verhaaltjes vertellen aan elkaar...

Goed, wij waren dus een vreemde eend in de bijt en mijn tante adviseerde mij met klem mijn tas goed in de gaten te houden terwijl ik het zaakje in mij opnam.

Op mijn verzoek bestelde mijn tante, ik wilde niet mijn Hollandse tong laten horen in deze setting maar ik zag dat we al gespot waren want Cyriels fluisterde een van zijn werknemers toe dat wij bediend moesten worden, en goed ook! Hij heeft zijn best gedaan moet ik zeggen en kwam persoonlijk ons eten brengen.

Er was geen menukaart. In de vitrine kon je zien wat er was of net als iedereen gillen 'Ey, Cyriel, sa'jabi?!'( hey, Cyriel wat heb je)

Het menu van de dag bestond uit cassavesoep met rijst, of witte rijst met gestoofde kip of gebakken vis met bitawirie of boulanger(aubergine), of gele moksi alesi(ik noem het Surinaamse paella).

Wij namen een mix van vis en kip met boulanger en bitawirie. Het was verrukkelijk moet ik zeggen.

De kip was lekker zoet en de smaken waren tot op het bot doorgedrongen, de boulanger was zacht van smaak en de bitawirie was bitter maar toch even zo zacht van smaak als de boulanger. Het was net alsof Cyriels overgrootmoeders nog steeds stond te koken maar dan via hem, met andere woorden het smaakte als Bigi Sma Njang. (Het eten zoals de oma's en overgrootmoeders, de Bigi Sma's, het vroeger bereidden. Inmiddels smaken die praktisch in het Surinaamse genetische geheugen ingeprent zijn zodat iedereen bij de eerste hap die glimlach op het gezicht krijgt en zegt  'Aaaai!!!!')

Terwijl we zaten te eten, werd er van alle kanten besteld en werden er bestellingen door een bezorger weggebracht. De vage heren die waren blijven steken in hun kwajongensfase hadden plaatsgemaakt voor wat rustigere mensen die een bordje kwamen eten. En het was er iets leuker om te vertoeven. Cyriel kwam zelfs een babbeltje met ons maken wat mij het gevoel gaf dat onze aanwezigheid een welkome afwisseling was.

Ben je in de buurt van de rivier in Paramaribo  en heb je zin in een hap zonder pretenties maar wel met de juiste smaken in een typische setting? Ga dan even de Centrale Markt op en kijk bij Cyriels Snacks. Hij en zijn team zullen je zeker voorzien van een lekkere, eerlijke hap en neem absoluut de boulanger met kip!

Je krijgt trouwens gratis kraanwater met ijs bij het eten(voor de smaakbeleving!) maar ze hebben ook soft(Surinaams voor frisdrank, verbastering van softdrink), siroop en eigengemaakte gemberbier met stukjes ananas. Verwacht geen horecaservies, je krijgt plastic lepels en borden die waarschijnlijk al dertig jaar oud zijn maar juist dat gaf het voor mij z'n charme.

Ik heb heerlijk en eerlijk gegeten en als ik in de buurt ben ga ik daar zeker weer een keer heen!

Happen in Paramaribo, the Lunchbox.

Afgelopen week ben ik op stap geweest met mijn tantes en hun vriendinnen. Vier luidruchtige en oergezellige creoolse dames. Niet vreemd dat we aardig wat hebben afgelachen.

In Suriname is er altijd eenspecifieke plek waar je precies dat ene product moet halen. Ook al waren we bijvoorbeeld op de Combemarkt waar er roomboter werd verkocht, toch moesten we speciaal naar Paramaribo Noord. Daar aan de Josef Israelstraat was Best Mart en daar werd de roomboter gekocht omdat dat toch weer een paar SRD's scheelde.

Gedurende de rit kwam echter de aap uit de mouw. Een van de tantes had trek! En tegenover Best Mart, overigens vergelijkbaar met een Albert Heijn XL!, was namelijk een klein zaakje waar ze graag naar toe ging. Dat was The Lunchbox! 

Van buiten zag het er uit als een soort Wok to Go door de felle rode kleuren, en de naam doet toch denken aan zo een kleine box met beefnoodles, ook al zat er een kop koffie in het logo verwerkt.

Van binnen zag het er aan de ene kant, letterlijk: de linkerkant, uit als een hippe koffieshop met handgeschreven quotes op de muur en aan de andere kant, letterlijk: de rechterkant, uit als zo een typische Surinaamse zaak met vitrines waar hapjes en gebakjes in werden uitgestald en handgeschreven menu's. 

We werden zeer vriendelijk begroet door de knappe Lucenda waar ik een babbeltje meemaakte. Ongewoon in Suriname, naar wat ik tot nu toe heb gemerkt, is dat mensen uitbundig gedag zeggen als je ergens binnenkomt. Deze dame was de uitzondering op de regel en ook de vier tantes reageerden enthousiast op haar.

Ik moet haar ook prijzen voor haar guestreading. Mij sprak ze netjes aan in perfect Nederlands en toen de tantes Surinaams met haar spraken, stapte ze daar vloeiend op over. 

Lucenda staat er al jaren zes dagen in de week, op zondag is het gesloten!,  van 10-16 maar de zaak is geopend van 7-21 uur! 

Ik  vermeld dit omdat je soms iets goeds hoort over een leuke plek en als je erheen gaat kan het erg tegenvallen als werkend personeel niet aan de verwachting voldoet. Bij the Lunchbox ben ik daar niet bang voor.

Ze vertelde alles wat ik wilde weten. Ook dat hetgeen er werd verkocht allemaal zelf werd gemaakt! Ik vroeg het drie keer en ze zei drie keer zelfverzekerd JA! en dat ik achter mocht kijken waar de bakker, dhr. Sjauw-Mook, toevallig bezig was. 

Hij keek een beetje vreemd toen ik vroeg of ik een foto mocht maken en was er niet echt blij mee toen ik het al deed want zijn antwoord was 'eigenlijk niet...?'. Hij liep ook snel weg, beetje cameraschuw bedacht ik me later toen ik de vele geschreven artikelen uit kranten aan de muur zag, allemaal zonder foto van deze meneer! Hij mag echter trots zijn, alleen al op zijn keuken die spik en span was terwijl hij er bezig was.

De tantes hadden een broodje zoutvlees, wat erg gewaardeerd werd omdat het zo goed gevuld was. Daarnaast hadden we ook nog 2 pizzapunten, Spicy Chicken en BBQ, en een saucijzenbroodje. 

De tantes vielen enigszins over het plastic mandje en pizzabordje, meer omdat het afbraak deed aan de kwaliteit van het eten, zo goed smaakte het. 

Omdat ook het gebak zelf werd gemaakt, besloten we dat ook te proberen(de meeste zaken bestellen hun taarten vanuit de USA en die worden diepgevroren binnengevlogen, ja helaas ook die RedVelvetCake waar ik eerder over schreef!). En het was absoluut geen teleurstelling! We hadden de Cappucino Cake en de Caramel Surprise, alleen de naam al bracht ons in vervoering en de eerste hap helemaal! (Gebak wordt overigens wel geserveerd op normaal servies!)

Alles smaakte heerlijk. Bij de pizza miste ik eerst wel wat knapperigheid maar de bodem was zo zacht van smaak en zo luchtig dat het echt niet erg was. Het was namelijk dezelfde hand die de uitgestalde gebakjes had gemaakt die ook die pizzabodems maakte en dat proefde je, het was eigenlijk een pizzagebakje van goede kwaliteit en we bestelden zonder twijfel een tweede. We hebben zelfs gewacht totdat ze uit de oven kwamen, zo lekker waren ze!

We hebben er een tijdje gezeten, hadden best veel besteld en kregen zelfs nog een gebakje toe van dhr. Sjauw-Mook! Een lekker cakeje met Markoesamousse dat echt heerlijk smaakte.

Als drankje nam ik een ijskoffie. Koffie is meestal slappe hap in Suriname maar ook daar werd ik aangenaam verrast. Ik had gezien dat dhr. Sjauw-Mook deze zelf had gemaakt en misschien smaakte het daardoor extra lekker( hey, het oog wil ook wat!).

Goed, the Lunchbox, leuke plek en allerbelangrijkst: alles is echt zelf gemaakt door goed opgeleide banketbakkers(dhr. Sjauw-Mook en dhr. Haarloo zijn allebei eigenaar en beiden opgeleid op Costa Rica!) en dat zie je en dat proef je. Lucenda is top en dankzij haar geduld en de korte rondleiding heb ik weer een leuk stukje kunnen schrijven! 

Ben je in Su, ga dan zeker even langs de the Lunch Box, Josef Israëlstraat in Paramaribo Noord. 

En kijk ook even op hun Facebookpagina, the Lunchbox Suriname. Zorg dat je iets te eten bij de hand hebt als je dat doet want je gaat trek krijgen!

Na onze heerlijk lunch gingen we vol energie weer verder, gezellig babbelend, de hitte in!