Surineds, Euronamers en dag van de diaspora

Gisteren  belandde ik in Spice Quest. Een van de betere restaurants in niet alleen Paramaribo maar heel Suriname. Het eten was er voortreffelijk, de bediening correct (maar natuurlijk heb ik wel wat punten) en het gezelschap was prettig. Dat waren allemaal Surineds of Euronamers.

Wat eten betreft, was het prettig om even ergens te zitten waar je 'met bestek' moest eten. Kleine porties maar wel veel gangen en bij het dessert zat ik ook echt vol. Gemarineerde biefstuk, vis, gefrituurde oker in deegbeslag(dat was echt het lekkerst voor mij, jammer dat het een half okertje was), het was allemaal op niveau en dat mag wel want eigenaar Patrick Woei is wel een van de betere, misschien wel de beste, chef in dit land. Wat mij betreft.

'is een kipsalade, hoor' kreeg ik te horen bij het uitserveren. Nee! "het is een salade met kip, glasnoodles, tjapar en geroosterde pinda's" zeggen we dan. Boem! Veel lekkerder!!!

Toch waren er wat verbeterpunten. Vooral wat betreft de bediening. Zo hebben twee mensen dik een half uur gewacht op een eerste drankje. En werden de gangen met flink wat tijd ertussen(niet te lang maar genoeg tijd) geserveerd maar moesten de kelners toch bij elke gang rennen om bestek te halen. Een keer kreeg ik bestek met vlekken erop maar ik had een heel mooi gouden servet waar ik het maar zelf mee opgepoetst heb.

dit was dus echt super lekker! garnaal nog sappig, aubergine goed gekruid en dat stukje oker, hmmmmmm!!!

Daarnaast deden ze iets waarvan ik vind dat het echt NOT DONE is een zogenaamd sjiek restaurant. Zeker als je bedenkt dat mijn kelners in de Bazar dat niet van mij mochten doen. Het is gewoon slordig en staat onprofessioneel. Ik heb het over het afruimen van borden en dan alles voor de neus van de gasten opstapelen, herrie met bestek maken, etc. Ik heb het dan over glazen vasthouden bij de drinkrand en borden die met een knal op tafel werden neergezet. De vriendelijkheid maakte veel goed, maar een kleine training zou op zijn plaats zijn. En ja, ik ben leermeester in de horeca en ik heb al gesproken met iemand van een horeca-opleiding hier. Echter nooit meer iets van gehoord en wat ik nu doe is nog steeds erg leuk!

tussengerecht met vis en een puree van kweetnietwanthetisnietverteldbijhetuitserveren en een garnituur van komkommer en gekonfijte gember. hmmmmm!

Zoals ik al zei was het even een verademing om van gedachten te kunnen wisselen met Surineds en Euronamers. Een van de opmerkelijke dingen was dat je hier pas beseft dat je eigenlijk een deel van  jezelf, in dit geval het accent, heb opgegeven om te erbij te horen in Nederland en dat het nu weer zou gebeuren eigenlijk. Maar omdat je een stuk ouder bent, doe je het niet want mensen moeten je accepteren zoals je bent.

fried rice en gemarineerde biefstuk met kai-lan. hmmmmmm!

Of dat mensen constant denken dat je in het paradijs hebt geleefd maar niet de andere kant van het verhaal (willen)weten. Dat het keihard werken was in Nederland. Twee keer zo hard omdat je jezelf extra moest bewijzen. Of van die stiltes als je ergens binnenkwam, waar je de enige allochtoon was. En dat je dan 'thuis komt' maar eigenlijk gewoon weer een allochtoon bent. Dat je constant moet aanhoren dat je niet moet denken dat je nog in Nederland bent en meer van dat soort ongein.

Ondanks alles bleek dan toch dat ondanks de nare dingen die op ons pad komen, en dat we hier eigenlijk veel harder werken dan in Nederland(je maakt echt langere dagen), we een veel sterker nationalistisch gevoel hebben. We houden echt van Suriname en zien het als ons land ook al zijn we misschien wel een nieuwe aparte groep in de samenleving. 

Wie weet zullen we op een dag misschien wel, naast het vieren van de Hindoestaanse of Javaanse immigratie, ook het punt bereiken dat we een dag hebben waarbij we stil staan bij de terugkeer van de diaspora. Dat we niet alleen gezien worden als lopende euro-melkkoeien maar echt als Surinamers die niet denken dat ze alles beter weten maar ook van het land houden en daarom zijn wedergekeerd om het verder te helpen opbouwen..

Allochtone autochtoon, autochtone allochtoon

Het zijn eigenlijk verschrikkelijke woorden. Maar goed, het is nu eenmaal onderdeel van de vocabulaire en iedereen weet dus gelijk wat je bedoelt.

Zeker in deze context. 26 jaar lang was ik een allochtoon in Nederland. 26 jaar lang zag ik Nederland toch als mijn vaderland. 26 jaar lang bleef Suriname mijn moederland.

En nu ben ik hier, ik ben thuis, en in de praktijk ben ik weer een allochtoon.

Als ik goed terug denk, heb ik in de periode tot mijn tiende jaar, zo vaak de vraag gehad of ik in Nederland was geboren. Ik heb mij zo vaak moeten 'verdedigen', dat ik echt van hier was en hier was geboren. Men vond namelijk dat ik te netjes sprak en ik had die welbekende oeWee niet! 

En men had daarom bedacht dat het niet anders kon dan dat ik elders was geboren.  Simpele uitleg? Mijn ouders, toen nog samen, en mijn grootouders vonden het van belang dat ik behoorlijk Nederlands sprak en het was mij ten strengste verboden Surinaams te spreken. Ook werd ik geplaatst op een particuliere school, de Vrije School, tussen de elite van Suriname. Dus ik had wel een Surinaams accent maar een accent dat de gewone man niet kende!

Mijn eerste jaren in Nederland kreeg ik alleen maar te horen dat ik de W had, zo vaak dat ik mijn stotteren gebruikte om naar een logopedist te gaan die ik vroeg mij van die 'oeweee' af te helpen. Zij verklaarde mij voor gek en sprak schande van die personen die mij dat hadden wijsgemaakt!

We hebben een middag besteed eraan waarbij ze mij gewoon uitlegde waarom mensen 'oewee' zeiden en niet Wee zodat ik zou snappen dat het niet zo erg was. Ik ben haar nog steeds dankbaar!

En nu kan ik niet wachten tot ik weer dat Surinaamse accent krijg, ook al wil ik die 'oewee' nog steeds niet, haha! 

Ik heb ook besloten gewoon te praten zoals ik praat. Dus ik spreek gewoon Hollands. 

Pas geleden belde ik een taxi. Ze vroegen hoe ik te herkennen zou zijn en ik zei dat ik een blauwe rugzak om had (m'n geliefde blauwe Herschel tas!). Enkel minuten later stopte er een taxi. Er was een aparte stilte en na vijf minuten zei de chauffeur: ' Dus ze hadde me geseg dat er e bakra meneer(blanke man) zou staan toch, dus toen ik u sag dagt ik 'huh?!' Ik begon te lachen en begon te praten en hij snapte het gelijk!

Nu besef ik dat ik 26 jaar lang het woordje 'noh' en het woordje 'boy' heb gemist! 

Hoe heerlijk om, als iemand je iets vertelt, weer te kunnen zeggen 'ja, noh?' in plaats van dat woordje in te slikken en het in je hoofd te zeggen. Hardop zei je dan 'ojaaa?'

Hoe heerlijk om weer te kunnen zeggen 'ja, boy!' Of 'boooy, ik heb lekker gegeten!' In plaats van 'nouzeg, wat heb ik lekker gegeten!'

Hoe heerlijk om weer te kunnen zeggen' Ai!' In plaats van ' ja, is goed!'

Hoe heerlijk om weer te kunnen zeggen 'Is je zaak!' met een vette tjoerie erachteraan!

Of 'zomaar doe je zo!!'of 'ga je gaan?' Of 'huuuuuuuu, je ben hinduuuuurluk!'

Dat aanpassen en wringen in een keurslijf, zucht, het brak me echt op. Surinaamse vrienden en collega's weten dat ik de laatste jaren weer zo sprak. Ze dachten als een grap maar het was echt. 

Ik moest het er ergens uit laten zodat ik me op andere plekken weer aan kon passen. 

Nu ben ik hier in de zon en ik wil feller stralen als die zon. Niks keurslijf. 

Ik ben. Wie ik ben. 

Klaar!

Ja noh? 

Ai!

Boooy, is je zaak!

Ja noh?

Ai!

En ik zeg een ding. Dat accent dat de bakras, blank of gekleurd, hier hebben klinkt zo mooi he! 

Dat strakke Hollandse met een Surinaamse no spang  flair erin! Gotta love it. I do!