Liefde als medicijn

Deze foto kwam ik weer tegen. Omdat het me iedere keer raakt, besloot ik het nogmaals te delen. 

Het is namelijk zo dat altijd als er berichten verschijnen over rovers, verkrachters en allerlei mensen die de weg kwijt zijn en dus zijn verdwaald in een wereld zonder, of met andere, normen en waarden, ze de dood ingewenst worden.

Hak hun handen af, snij dat af, doodstraf. 

Persoonlijk kan ik dat niet. 

Zelfs nadat ik zelf overvallen was en gruwelijk mishandeld, het litteken op mijn achterhoofd voel ik nog elke dag, heb ik niet zulke hatelijke gevoelens gehad. 

Mijn focus was herstellen zodat ik als gezond mens weer verder kon, het liefst met alleen de littekens op mijn hoofd en niets op mijn ziel.

Had ik mij overgegeven aan haat dan had ik daarmee zelf mijn geest schade berokkent, denk ik. 

Eerst dacht ik aan de titel 'Liefde als wapen' maar dat klopt niet. Het moet echt zijn 'als medicijn' want ik denk dat je ziek bent als je niet de kracht heb jezelf onder controle te houden of kiest voor geweld.

Soms vraag ik mij af waar het mis ging, beter gezegd 'wanneer'. Hoe kwamen we tot het besluit onze werktuigen als wapens te gaan zien en elkaar te pijnigen en te onderdrukken? 

Wanneer is het besef gekomen dat we moeten hebben en niet delen terwijl er zoveel in overvloed is en we alles samen zouden kunnen hebben..

Nu sluiten we onze dwalenden op. We sluiten ze buiten. We vergeten dat ze ooit een kind waren. Dat er iets op hun levenspad gebeurde waardoor ze veranderden.

Daarom vind ik de methode van deze Afrikaanse stam getuigen van intelligentie en algeheel besef. Wie verdwaalt, moet je namelijk terugbrengen naar de liefdevolle basis die een gemeenschap kan vormen.

Laat een persoon weten hoe het ook alweer voelde om lief te hebben en liefde te ontvangen. Dit moet, denk ik, wel in een vroeg stadium en niet als je al langer dwaalt en steeds meer verkeerd doet. Dan zouden twee dagen te weinig zijn....

Het klinkt zweverig voor de een, de ander zal me voor gek verklaren. Maar tijdens mijn overval, toen ik het punt bereikte dat ik dacht mijn laatste adem uit te blazen, zag ik ineens een fel  wit licht.

Ik voelde de pijn niet terwijl het bloed uit mijn hoofd gutste. Ik voelde me sterker worden. Op dat punt begon mijn herstel al en toen ik dat snapte werd ik te hulp geschoten. Ineens hoorde ik weer de tram, de auto's en de mensen schreeuwen.

Nog zweveriger? Kan. Of het God was? Nee, want ik geloof daar niet in. Ik geloof dat ik op dat moment weer even inzage had in de kern waar we uit zijn ontstaan. 

Die big bang, die flits waaruit alles kwam en komt, die basis van licht waarbij alles en iedereen samen komt. Daar waar alles positief, bewust en vredig is.

Het was raar, dacht ik, dat ik geen razernij voelde. Wel boosheid, teleurstelling en verontwaardiging. Ik dacht dat ik niet normaal was, tot ik deze foto zag.

Zat onze hele maatschappij maar zo in elkaar. 

Maar wie wil nou twee dagen lang positieve dingen zeggen tegen iemand terwijl je ze met een schot uit jouw lijden kan verlossen?

Zou het nu echt....

Met 9/11 hebben we 'en masse' gehuild en geschreeuwd. Nu met MH17 huilen we weer en schreeuwen we weer om verandering. Nu met Gaza schreeuwen we weer om verandering... Ik wil echt verandering. 

Ik ben het echt zat dat over en weer geschiet en oorlogje spelen over de ruggen van onschuldige burgers heen...

Zojuist ben ik het condoleanceregister gaan tekenen op de Nederlandse Ambassade. Ik werk er om de hoek en het register tekenen was het minste wat ik kan doen.

Daarna werd ik geinterviewed door Harmen Boerboom, correspondent van de NOS.

Denk dat hij het niet merkte maar ik werd er even emotioneel van. Daar zitten bij het bureau was ook wel even heftig. 

Ik sprak de hoop uit dat we als mensheid toch echt beslissen dat we genoeg hebben gehad. 

Ook vroeg hij hoe het dan zou zijn als de ramp in een ander land was geweest, of we ook mee zouden voelen. 

Ik antwoordde dat het ons als mens altijd raakt maar dat we nu helaas moeten kiezen waar we actief in meegaan of niet omdat er zoveel gebeurt. Anders zouden we 24/7 aan het rouwen zijn.

Ook vroeg hij of dit een versterking zou betekenen voor de band tussen Nederland en Suriname. Ik zei "nee, die band is al sterk."

Er werd nog wel meer besproken, hij stelde mooie vragen maar dat is logisch. 

Ik hoop dat iemand het hoort op de radio. Heb niet gevraagd hoe of wat omdat ik mezelf niet hoef te horen maar hoop wel dat mijn stukje uiteindelijk gebruikt zal worden zodat anderen het horen. 

Niet vanuit een popijopi-gedachte maar omdat ik daar in eerste instantie was om mijn medeleven te betuigen...

Het komt soms uit onverwachte hoek

Zoals vaker is gebleken is niks beters dan de energie van je familie te krijgen maar ook om te geven als het even niet meezit. Of als het even warrig in je hoofd is. Of gewoon voor de fun en de gezelligheid. Vandaag had ik zo een dag. Een dag waarop eigenlijk niet veel bijzonders gebeurde. Zo een dag die lekker voortkabbelt tot het punt dat je alles hebt gedaan en dan even de tijd vrijmaakt om het te verwerken in een blog. Sinds het vertrek van mijn vader naar Nederland ben ik niet meer naar het huis van mijn oma geweest. Gewoon puur omdat ik geen vervoer heb en met een bus richting het dorp gaan is niet zo een drama, het drama is terugkeren. Dat je op een hoek van een zandweg staat te wachten op een bus die misschien wel of misschien niet komt en als deze niet komt dan weet je niet hoe laat, anyway, het aloude verhaal over het geweldige openbaar vervoer in Suriname. Goed, lang niet geweest daar, en het gevoel dat ik er heen wildemoesthoordetegaan bleef knagen aan me. Het graf van mijn oma is daar en ook al is ze al jaren niet meer in levende lijve aanwezig, voor mij is haar energie er nog en dat is erg belangrijk voor me. Zij die hier wonen hebben ten volste van haar kunnen genieten en na haar dood het verlies kunnen verwerken middels een rouwproces en alle bijbehorende rituelen. Maar al de jaren in Nederland heb ik haar elke dag gemist. Nu ik hier ben, heb ik de mogelijkheid dat gemis te verwerken want er is een plek waar ik heen kan. Het schoonmaken van de tegels op haar grafsteen heeft een bepaald meditatief effect. Bijna alle keren ontstond er een wax-one-wax-off effect dat synchroon ging met mijn ademhaling. Toch is het zo dat er ook een nieuw gemis ontstaat. Want in het nu ben ik hier maar in dit nu is zij er niet behalve in mijn hoofd. Soms heb ik het gevoel dat ze door mijn ogen kijkt. Of misschien wel over mijn schouders kijkt, terwijl ik nu bijvoorbeeld de woorden probeer te vinden om het goed te omschrijven, zodanig dat mensen niet gaan denken dat ik gek ben, haha. Vandaag had ik het gevoel ook. Alsof mijn hoofd een theater was waarbij de stoelen achter mijn ogen zaten en ze dus door mijn ogen naar buiten keek. Dat de gordijnen voor haar opengingen op het moment dat het graf was schoongemaakt en we de begraafplaats verlieten. Een snelle maar intense blik over het erf. Kijken hoe de fruitbomen erbij stonden. Zuchten dat het gras niet gemaaid was. Ik voelde irritatie want mijn vader was er niet en die woonde daar en had alles redelijk opgeknapt en geprobeerd het huis en erf in ere te herstellen maar nu waren er alweer tekenen van verwaarlozing en verval. Op weg terug naar de stad zat ik vol. Ik had me verheugd op iets lekkers van Lelydorp maar toen we, mijn tante en ik, er langs reden had ik geen trek en ik zei ook niks. Ik had een vol gevoel. Ik herkende de weg niet die we enkele uren daarvoor hadden gereden, alsof het allemaal nieuw was, net als de eerste keer toen ik na 20 jaar weer in Suriname kwam. Alles leek anders.. Ik was een paar uur weggeweest maar misschien kreeg ik wel de gevoelens door van iemand die ook al jaren de weg niet had gezien? Anyway, terug in de stad kwam het erop neer dat we ineens bij mijn andere tante zaten. De tante die me had gebracht had te kampen met een stroomstoring. Haar moeder, de zus van mijn oma, zat bij de andere dochter en ondanks dat we wisten dat ze thuis zou worden gebracht, was er op de een of andere manier een noodzaak erheen te gaan en stapten we allemaal in de auto en reden we naar de Vijfde Rijweg en zaten we ineens even bij elkaar. Kwam goed uit, tante was ziek, andere tante lag in ziekenhuis, oma's zus moest even zorgen voor haar kinderen en ik had bijna het gevoel dat mijn oma mij erop uit gestuurd had. Dat ze even zeker wilde weten dat alle mensen waar ze veel contact mee had toen ze bij leven was in orde waren. Vrij snel, leek het, vertrokken we weer. Oma's zus achterlatend want die werd gewoon thuisgebracht. Oma's zus wees op een gegeven moment naar haar dochter en zei "Chrisje, kijk ze zit erbij zoals je oma erbij zat op het laatst, zo ziekjes en magertjes." Het werd lachend gezegd, onze familie lacht heel veel en zo slepen we elkaar en onszelf door veel heen. (Toen ik met een gat in mijn hoofd op de EHBO lag omdat ik was overvallen, moest ik ook lachen ondanks de boosheidwoedefrustratieagressie, iedereen denkt dan dat er niks met je is omdat je lacht maar hey als ik je vertel dat ik pijn heb, hoef ik dat niet extra aan te dikken, rare denkwijze? ja kan...maar wie wil er nou kijken naar iemand die alleen maar zuur is, wie wil alleen maar zuur zijn? humor is belangrijk en een simpele lach kan een kamer of sfeer weer helemaal doen oplichten) Deze keer was ik gelukkig wel bij de zieke versie van mijn oma in het nu. En het was bijzonder dat mijn zieke tante vanonder haar dekentje even zei: "Zus, Dankjewel dat je Chrisje heb gebracht om mij te zien" Het kwam niet aan op dat moment, bij mij ook niet. Toen ik naar huis werd gebracht en ineens besefte dat ik enorme honger had ook nog niet. Net pas..net pas op dit moment dacht ik ooooooooooooooooja, het was wel een bijzondere daaaag!

Mijn fiets heet OLGA.

Mijn oma heet, heette Olga. Een zeer Oost-Europese  naam voor een volbloed Indiaanse vrouw.

Mij maakte het niet uit. 

Ze was MIJN oma. Vaak zei ik tegen haar dat ze absoluut niet eerder dood mocht gaan als ik. En dan gaf zij aan het niet aan te kunnen als ik dan eerder zou gaan. Mijn oplossing, als kind van vier, was dan maar samen dood te gaan. En dat meende ik oprecht. 

Na mijn vertrek richting Nederland ging ik puberen, feesten en het pad der volwassenheid op.

Ik vergat mijn belofte aan haar. Dat ik haar zou schrijven. 

Ze was, en is, wel elke dag in m'n gedachten.

Toen ze stierf verscheen ze meerdere malen in mijn dromen en zei ze dat ik haar nog steeds moest blijven schrijven, ze vroeg het en drukte het mij op het hart dat ik het echt niet moest vergeten. Nu haal ik dat schrijven in. Schrijf me rot ,ook omdat ik er dol op ben.

Vandaag kreeg ik mijn fiets. Eerst wilde ik haar Mathilda dopen. Klinkt goed toch?

Ineens kwam toch Olga in mij op.

Aangezien ik nu weer opnieuw begin vind ik het niet meer dan passend om iets wat mij door deze periode gaat dragen te vernoemen naar de persoon die mij de eerste periode van mijn leven heeft gedragen, vol liefde. Dus vanaf vandaag zal ik samen met OLGA op pad gaan. 

Vinden ze me een zonderling?!..... Ach boeien! 

Mijn fiets heet OLGA.

We zijn weer een beetje samen! Soso lobi, want ook zonder fiets weet ik dat je er bent!