Paar foto's die ik wilde delen....

Deze kies ik omdat ik het mooi vind dat er emotie getoond wordt. Daarnaast moest ik denken aan gelegenheden waar Surinaamse politici steevast uit glaswerk drinken en het 'gewone publiek' plastic bekers krijgt. Hier gewoon onder elke stoel een plastic fles water. Of ze het gebruikt hebben is een tweede maar deze foto straalt, naast de emotie, dus een bepaalde nuchterheid uit...

Deze foto kwam ik tegen in een van mijn vele nieuwsfeeds. Een vrouwtje verzamelt de lege hulzen van traangas granaten en plant er bloemen in. Heel krachtig beeld en ik wou dat ik haar naam wist of dat deze 'bloem in potten' ergens werden verkocht. Soort 'turn that frown upside down'.

Een fout maar toepasselijk in deze periode. Als dit opzet was, dus een met 'bloed' besmeurde krant verkopen, zou ik het een sterk statement vinden. Zeker met de huidige crime-golf in de stad... 

Van een aantal mensen kreeg ik te horen dat ze het vervelend vonden dat ik die ene foto op mijn wall had, met beelden van slachtoffers. Geen gezichten ofzo. Uit respect voor de slachtoffers zou dat achterwege moeten worden gelaten en het was te schokkend. Ik vind dat zulke beelden juist getoond moeten worden zodat we beseffen hoe erg de situatie is. Daarnaast vind ik dat we in films en series zooooveel geweld zien, Game of Thrones bijv., dat ik het niet meer schokkend vind. Wat wel? Zo een foto als dit... Of beelden dat mensen juichen terwijl anderen worden gebombardeerd... Dat raakt mij.... De rest ook maar door wat we dagelijks op TV zien.... Minder...

Zou het nu echt....

Met 9/11 hebben we 'en masse' gehuild en geschreeuwd. Nu met MH17 huilen we weer en schreeuwen we weer om verandering. Nu met Gaza schreeuwen we weer om verandering... Ik wil echt verandering. 

Ik ben het echt zat dat over en weer geschiet en oorlogje spelen over de ruggen van onschuldige burgers heen...

Zojuist ben ik het condoleanceregister gaan tekenen op de Nederlandse Ambassade. Ik werk er om de hoek en het register tekenen was het minste wat ik kan doen.

Daarna werd ik geinterviewed door Harmen Boerboom, correspondent van de NOS.

Denk dat hij het niet merkte maar ik werd er even emotioneel van. Daar zitten bij het bureau was ook wel even heftig. 

Ik sprak de hoop uit dat we als mensheid toch echt beslissen dat we genoeg hebben gehad. 

Ook vroeg hij hoe het dan zou zijn als de ramp in een ander land was geweest, of we ook mee zouden voelen. 

Ik antwoordde dat het ons als mens altijd raakt maar dat we nu helaas moeten kiezen waar we actief in meegaan of niet omdat er zoveel gebeurt. Anders zouden we 24/7 aan het rouwen zijn.

Ook vroeg hij of dit een versterking zou betekenen voor de band tussen Nederland en Suriname. Ik zei "nee, die band is al sterk."

Er werd nog wel meer besproken, hij stelde mooie vragen maar dat is logisch. 

Ik hoop dat iemand het hoort op de radio. Heb niet gevraagd hoe of wat omdat ik mezelf niet hoef te horen maar hoop wel dat mijn stukje uiteindelijk gebruikt zal worden zodat anderen het horen. 

Niet vanuit een popijopi-gedachte maar omdat ik daar in eerste instantie was om mijn medeleven te betuigen...