Liefde als medicijn

Deze foto kwam ik weer tegen. Omdat het me iedere keer raakt, besloot ik het nogmaals te delen. 

Het is namelijk zo dat altijd als er berichten verschijnen over rovers, verkrachters en allerlei mensen die de weg kwijt zijn en dus zijn verdwaald in een wereld zonder, of met andere, normen en waarden, ze de dood ingewenst worden.

Hak hun handen af, snij dat af, doodstraf. 

Persoonlijk kan ik dat niet. 

Zelfs nadat ik zelf overvallen was en gruwelijk mishandeld, het litteken op mijn achterhoofd voel ik nog elke dag, heb ik niet zulke hatelijke gevoelens gehad. 

Mijn focus was herstellen zodat ik als gezond mens weer verder kon, het liefst met alleen de littekens op mijn hoofd en niets op mijn ziel.

Had ik mij overgegeven aan haat dan had ik daarmee zelf mijn geest schade berokkent, denk ik. 

Eerst dacht ik aan de titel 'Liefde als wapen' maar dat klopt niet. Het moet echt zijn 'als medicijn' want ik denk dat je ziek bent als je niet de kracht heb jezelf onder controle te houden of kiest voor geweld.

Soms vraag ik mij af waar het mis ging, beter gezegd 'wanneer'. Hoe kwamen we tot het besluit onze werktuigen als wapens te gaan zien en elkaar te pijnigen en te onderdrukken? 

Wanneer is het besef gekomen dat we moeten hebben en niet delen terwijl er zoveel in overvloed is en we alles samen zouden kunnen hebben..

Nu sluiten we onze dwalenden op. We sluiten ze buiten. We vergeten dat ze ooit een kind waren. Dat er iets op hun levenspad gebeurde waardoor ze veranderden.

Daarom vind ik de methode van deze Afrikaanse stam getuigen van intelligentie en algeheel besef. Wie verdwaalt, moet je namelijk terugbrengen naar de liefdevolle basis die een gemeenschap kan vormen.

Laat een persoon weten hoe het ook alweer voelde om lief te hebben en liefde te ontvangen. Dit moet, denk ik, wel in een vroeg stadium en niet als je al langer dwaalt en steeds meer verkeerd doet. Dan zouden twee dagen te weinig zijn....

Het klinkt zweverig voor de een, de ander zal me voor gek verklaren. Maar tijdens mijn overval, toen ik het punt bereikte dat ik dacht mijn laatste adem uit te blazen, zag ik ineens een fel  wit licht.

Ik voelde de pijn niet terwijl het bloed uit mijn hoofd gutste. Ik voelde me sterker worden. Op dat punt begon mijn herstel al en toen ik dat snapte werd ik te hulp geschoten. Ineens hoorde ik weer de tram, de auto's en de mensen schreeuwen.

Nog zweveriger? Kan. Of het God was? Nee, want ik geloof daar niet in. Ik geloof dat ik op dat moment weer even inzage had in de kern waar we uit zijn ontstaan. 

Die big bang, die flits waaruit alles kwam en komt, die basis van licht waarbij alles en iedereen samen komt. Daar waar alles positief, bewust en vredig is.

Het was raar, dacht ik, dat ik geen razernij voelde. Wel boosheid, teleurstelling en verontwaardiging. Ik dacht dat ik niet normaal was, tot ik deze foto zag.

Zat onze hele maatschappij maar zo in elkaar. 

Maar wie wil nou twee dagen lang positieve dingen zeggen tegen iemand terwijl je ze met een schot uit jouw lijden kan verlossen?

De schijnbare tegenstelling

Hij kwam gewoon een babbeltje maken zoals hij de laatste tijd vaker doet als ik aan het werk ben. De eerste paar keer was ik verbaasd want we komen ogenschijnlijk uit twee totaal verschillende werelden. Wie ons hoort praten zou weleens in lachen uitbarsten. Ik, met mijn ABN, sommigen noemen het spottend 'Hoog-Nederlands' hier, en hij met zijn mix van Nederlands, Sranan Tongo en straattaal.

Hij vertelde een verhaal over het feit dat hij licht ontvlambaar was. Dat hij soms tot het uiterste gedreven kon worden en dan de controle verloor, geen zelfbeheersing meer had en om zich heen begon te slaan. "Hoe doe je dat dan met vrouwen?", vroeg ik hem. Trots antwoordde hij dat nooit een vrouw geslagen had. Dat vond hij niet kunnen. Zeker omdat hij weleens had meegemaakt als kind dat zijn vader zijn moeder sloeg. "Ze gingen uit elkaar. Het vertrouwen was weg want hij was uitgelopen(vreemdgegaan)en sinds die eerste keer hadden ze constant ruzie."

Terwijl hij vertelde, keek hij me niet aan. Ik bleef luisteren want ik herkende het. 

"Het was zo raar. Ineens zijn je ouders niet meer samen. Je was gewend elke ochtend een brasa(omhelzing)te geven, voor je naar school ging. Nu was je vader er niet meer, je moeder niet thuis omdat ze moest gaan werken en stond er elke ochtend een gillende oma voor je neus die je naar school probeert te krijgen."

Hij is een flink aantal jaren jonger dan ik. Ik vertelde maar niet dat een scheiding van je ouders meemaken, tekenend is voor de rest van je leven. Eigenlijk alles wat je meemaakt als kind, word meegedragen en bepaalt hoe je naar het verdere leven als volwassene kijkt. Het is de kunst om negatieve belevenissen een positieve uitwerking te geven. En daar was deze jongeman sinds kort mee bezig. Ik denk dat een onderdeel daarvan was, dat hij zijn verhaal gewoon vertelde aan iemand waarvan hij het gevoel had dat het wel kon. Nu was ik die persoon en iedere keer als ik word uitgekozen een kijkje te nemen in het innerlijk van iemand, voel ik me alsof ik jarig ben. Het is een kadootje, een eer.

"Ik heb wel een keer een meisje geslagen. Dat was op school. Soms  verdienen vrouwen dat." Ik lachte om die laatste zin, een teken dat die opmerking op het randje was, dat het generaliserend was. Maar ik liet hem verder gaan met zijn verhaal.

"We moesten een opdracht uitvoeren op school en ze deed heel moeilijk. Ik heb toen gevraagd aan de juf of ik met iemand anders mocht samenwerken." 

De jongedame in kwestie bleef hem treiteren. Net zolang tot hij er niet meer tegen kon en haar een flinke schop onder haar kont verkocht. 

"Ze was iemand die bij me in de buurt woonde. Ik kende haar familie goed. Maar tot op de dag van vandaag hebben we geen contact meer met elkaar. En als ik terug denk, voel ik me schuldig, soms wil ik met haar praten maar dan denk ik 'nah, laat maar'."

Na een wilde periode van drank, drugs, op straat rondhangen, constant het onderwerp van gesprek zijn op het werk vanwege zijn grote mond besloot hij dat hij er klaar mee was. 

"Ik wil mijn leven veranderen. Zo kan ik niet verder. Ik drink niet meer, ik rook niet meer en ik ga naar de kerk."

Op zijn pad naar een beter leven merkte hij echter op dat mensen die hij beschouwde als vrienden hem niet ondersteunden. 

"Bier voor me inschenken terwijl ik dat niet wil. Blijven aandringen terwijl ik aangeef echt niet geen alcohol te willen. Uiteindelijk heb ik ze laten gaan."

Een andere collega waar ik soms lekker mee kan kletsen, vertelde ik over het gesprek, niet de inhoud. Ze beaamde zijn verandering en vertelde dat ze op zijn verzoek met hem mee was geweest naar de kerk. Terwijl ze, net als ik, niet gelovig was, vertelde ze dat ze het een leuke dienst vond.

Al met al was ik verrast door het gesprek. Hij bleek dus een typisch voorbeeld van hard van buiten, zacht van binnen. En iemand die bewust was, geworden, van zijn tekortkomingen en er iets aan wilde doen.....