Watervergiftiging en elektrische schokken

Water en stroom zijn goedkoop hier in Suriname. Mag ook wel wat want ik vind het in onze huidige wereld een eerste levensbehoefte waar je eigenlijk geen geld voor mag vragen... Daarnaast is de geboden dienst niet van een bepaald niveau dat je kan zeggen 'ik verhoog de prijzen' zonder er iets tegenover te zetten..

In de stad heb je geen behoorlijke waterdruk tenzij je zelf een hydrofoor en druktank aanschaft voor flink wat geld. Anders komt er echt een straal water uit de douche en soms nog minder.

Wat electriciteit betreft, heb je te maken met regelmatige stroomuitval. Als dat gebeurt moet je dus eigenlijk stekkers uit het stop contact halen want de schok die gepaard gaat met het weer leveren van de stroom kan funest zijn voor apparaten zoals... Hydroforen en druktanks! Ja, want als er geen stroom is, werkt het niet en heb je dus ook geen water uit de kraan...

Werk je normaal dan kan het dus gebeuren dat de stroom uitvalt terwijl je er niet bent, vaak gebeurt het dus zonder dat je het doorhebt!! 

Zo kostte het mij onlangs aardig wat geld om een nieuwe druktank aan te schaffen nadat deze was geknald toen de stroom weer aanging na een uitval. Ik heb het idee het geld te verhalen op de EBS maar snel uit mijn hoofd gehaald.

Wat ook frappant is, is dat ik nooit een rekening krijg. Ik heb wel gezien dat rekeningen worden rondgebracht door iemand op een brommertje in zijn eigen kleding. 

Ineens waren ze er, die sierpalen op het terrein van de EBS. Het staat er helemaal vol mee. Denk dat het oude stroompalen zijn en misschien willen ze de prijzen verhogen om de kosten voor de verf eruit te halen..

In de brievenbus droppen is moeilijk maar proppen in een heg of de spijlen van de poort blijkbaar niet. De rekening overlatend aan weer en wind. Dat is dan wat betreft de EBS(energie bedrijven Suriname).

Van de SWM(Surinaamse waterleiding maatschappij?) heb ik maar twee keer een rekening gezien in al die tijd dat ik op mezelf woon hier.

Als je gaat betalen, wordt er van je verwacht dat je die rekening bij je hebt want anders wordt het te moeilijk. 

Je kan goed merken dat dingen soms klakkeloos worden overgenomen uit het buitenland. Met name Nederland.

Wat ze overnemen? Niet de goede dingen voor de gemeenschap, no way!

Het gaat vooral om de dingen waar bedrijven beter van worden. Nu schreeuwen ze hier dus dat ze de prijzen voor water en stroom willen verhogen.

Want ze moeten marktconform worden. Daar bedoelen ze denk ik de Europese markt mee want water en stroom is het enige hier in Suriname dat echt marktconform is als je kijkt naar de gemiddelde lonen!

En praten over het verhogen van prijzen terwijl je basisdienst niet eens goed is, sorry, dat is echt een nono!!

Ik verbaas me er wel altijd over dat ze wel mijn huis kunnen vinden om me te vertellen dat ze willen afsluiten omdat ik niet betaald heb.... Regel je shit goed, weet je, en kom mij dan pas lastig vallen met je prijsverhogingen en afsluitingen.

Zorg dat je mensen de moeite nemen een rekening in de brievenbus te droppen zodat ik hem vind en kom pas dan, als ik niet betaal, dreigen met afsluiten!! 

Ik heb weleens gezien dat de rekeningen voor een hele straat gewoon bij een lantaarnpaal aan het begin van die straat zijn gepropt...

Ik heb al een keer gebeld om aan te geven dat ik het enorm storend vind. Ik heb die rekening nodig om mij eraan te herinneren want mijn leven bestaat niet uit het betalen van rekeningen.. 

.... Oooo man, dat was het wel in Nederland! Ik denk dat ik misschien een trauma heb.... 

Misschien zijn het ook mijn Indiaanse roots en mijn genetische geheugen die het raar vinden om voor iets als water te moeten betalen.

Mijn droomhuis die ik ooit hoop te bouwen ergens op de wereld zal ook zonnepanelen hebben. Niks te maken met zulke bedrijven.

Zeker als je bedenkt dat er zoveel oplossingen zijn waarbij mensen gratis stroom kunnen krijgen... 

Ach het draait om geld... En men wil steeds meer maar zet er tenminste iets zinnige tegenover zodat ik met een gerust hart kan werken naar mijn droom zelfvoorzienend te worden op een dag!

(Cassave) Brood en (Fietje) Spelen

Prioriteiten. Principes. Normen. Waarden. Lastige begrippen want waar leg je de grens. En soms hangt het af van het kader waarin je iets plaatst. Toch zijn er soms dingen waarvan je denkt "HoeDan?!", in welk kader ze ook geplaatst worden..

 Waar gaat het nu om? Het WK komt eraan! En ik kom er dus achter dat mensen hier echt gek zijn! En ook al zullen velen het mij kwalijk nemen, blijf ik erbij: dat gehuppel achter die bal is meeeeeh!!! 

Vrienden in NL heb ik nooit gesnapt, die passie voor hun club, zo erg dat men elkaar zelfs geweld aan doet bij een verkeerd woord. Maar vaak is de liefde voor de club gebonden aan een stad en deel van een culturele identiteit. En ja ieder zijn ding! 

Hier blijkt de liefde voor voetbal echt ver te gaan.  Niet omdat het in Brazilie is, hoor, zeker niet. Elk WK schijnt te zorgen voor paniek en frustratie en obsessief gedrag.

Vrij nemen omdat Madrid tegen Oeloembatong(ja een stad op Mars) gaat spelen... Een innerlijk conflict voor sommigen want wat doe je als om zeven uur het gebed is en de wedstrijd om half zeven begint(er is een overlappingsperiode met de Ramadan!) Maar dat zijn keuzes die een ieder persoonlijk maakt en, nogmaals, het is hun goed recht.

Wat ik echter het toppunt vind is dat er onlangs door het Ministerie van Regionale Ontwikkeling is bekend gemaakt dat er een bedrag van 3 miljoen USD (grofweg 10 miljoen SRD) is gereserveerd om tien dorpen van in totaal 10.000 inwoners te voorzien van TV's en schotels zodat ze het WK kunnen volgen.

Dat adertje op mijn voorhoofd gaat weer kloppen en ik heb echt de neiging om te gillen: "Dan ben je toch .. Niet slim bezig?!!!" 

Waarom dan niet? Omdat het binnenland nog geeneens behoorlijke scholen heeft. Ze hebben er nog niet eens 24 uur per dag electriciteit. Er is niet eens behoorlijk stromend water. Er is geen werkgelegenheid dus.. En nu komt het: in de binnenlandse dorpen zijn er voornamelijk vrouwen omdat alle mannen naar de stad trekken op zoek naar werk of op de goudconcessies zitten. 

Vaag plan?! Ja, dus!

Erg is ook dat er goedkopere alternatieven zijn geboden. Er is een optie die maar 20.000 USD (ongeveer SRD 66.000)zou kosten. Dan had ik er begrip voor gehad .... Nou nee, what the fuck moet de staat ervoor zorgen dat men voetbal kan kijken?!!!!... Goed, maar die goedkope optie is niet gekozen. 

Waarom zou je ook als je iets doet waarmee je het volk toch al verblind. Zorg er dan maar meteen voor dat je oom, neef, etc. een graantje mee kunnen pikken! Dan kom je ineens wel op die 3 miljoen USD.

Het allerergste vind ik, nogmaals, de gelatenheid waarmee het volk hiermee omgaat! Geen verontwaardiging, geen woede, ik bedoel: kan het dan echt niemand een donder schelen wat er gebeurt met zijn of haar belasting centen?!!

Zo is er ook anderhalve week geleden het nieuws gekomen dat er massa ontslagen dreigen bij Suralco. Iets wat langer bekend is.. Nu pas vlak voor het WK in de gemeenschap gedropt wordt en nobody gives a fuck... Iedereen is met het WK bezig is... En als het voorbij is gaat iedereen ineens huilen omdat ze vrij hebben genomen en dus minder geld krijgen. 

Gelukkig hebben ze in het binnenland tenminste nog de schotels! Lekker stuk cassavebrood met een onsje TV erop en smullen maar!!!! 

Jeezus zeg, wat je allemaal niet zou kunnen doen met 3 miljoen....

(PS: voor de niet Sranang sprekenden onder de lezers, Fietje is zoals men tafelvoetbal hier noemt)

De Kleur Rood... Digicelrood... Telesurblauwgeel van ergernis

Stieren hebben iets met de kleur rood. En ondanks dat ik alleen wat betreft mijn horoscoop een stier ben, merk ik dat toch wel. Maar het is ook algemeen bekend dat rood mensen aantrekt. De kleur rood op een bord met eten maakt het een stuk aantrekkelijker en het is niet voor niets dat de dames van lichte zeden.. nee, ik vind dat geen dames van lichte zeden. Ik vind dat de getrouwde mannen die hen bezoeken van lichte zeden zijn en zij zijn de dames van plezier, even een zijspoor.... maar niet voor niets dus dat die dames van plezier zich altijd in rood hullen of werken in rood licht.

Toen ik in Suriname aankwam, werd ik dus meteen aangetrokken door het rood van Digicel. Wetende dat ik voorzichtig moest zijn ben ik eerst naar binnen gestapt bij zowel Digicel als Telesur voor ik een beslissing maakte. Achteraf gezien waren dat echt momentopnames geweest, waarop ik helaas mijn oordeel op moest baseren.

Bij Telesur kwam ik terecht in een stank. Het was de winkel in de Hermitagemall en die stonk toen echt. Leek net alsof iemand de avond ervoor roti, bruine bonen, erwtensoep en extra bananen had zitten eten en toen even goed is gaan poepen in die winkel. Misschien had dat ook een effect op het personeel want die konden geen ander antwoord geven op de vragen die ik had behalve ja of nee. Doorvragen ging niet. En daarnaast zaten ze allemaal te spelen met hun telefoon en ik moest zelfs een keer wachten totdat het meisje achter de balie uitgekauwd was. Daarbij zei ze niet eens sorry. Dit allemaal gebeurde tijdens een drietal bezoeken met mijn vader die een simkaart van Telesur had. 

Vervolgens ben ik zelf gegaan naar Digicel. Ook in de Hermitagemall. En dat was een genot. Het personeel was professioneel, vriendelijk, geduldig en wist veel. Ik ben meerdere malen uitgebreid geadviseerd en ook de uitstraling van het merk sprak me dus aan. Verdorie wat heb ik daar nu een spijt van, zeg!!! Helaas, overstappen heeft geen zin want dat is hetzelfde drama maar het personeel bij Digicel is een stuk vriendelijker en dat is toch echt van belang.

Ik was dan ook blij toen ik vorig jaar hoorde dat Digicel 4G zou krijgen. Voordat Nederland er volledig over beschikte zou dat hier al zijn, meestal lopen we hier flink wat achter. Ik sprak voor TV met de directeur van Digicel Suriname. "Nee, we gaan het pas volgend jaar launchen want we willen het goed doen", aldus die meneer. En alles moest worden geanalyseerd en geëvalueerd en nog meer van die ongein. Anyway, ik hield het dus in de gaten en afgelopen week mocht ik weer op pad om te gaan praten met Digicel.

Want op die keer na dat er telefoons werden uitgedeeld(sneaky streek van een collega maar binnenkort toch ex-collega hihi), ging ik steeds naar items voor Digicel.En nu stond ik er weer. Er werd een nieuwe  directeur gepresenteerd aan de pers, ene Gert Post, en een nieuw business center werd er geopend waarbij de nieuwste technologie werd gepresenteerd. Dat was een conference call met iemand in Jamaica. Het beeld was mooi, geen vertragingen, etc. maar Digicel was even vergeten dat het fenomeen allang bestaat en via Skype gratis is...

Het stoorde me enorm dat het ene nieuwe krakkemikkig functioneerde maar dat ze wel al bezig waren met iets anders wat ook een effect zou hebben op hun datanetwerk. En ze weten het maar zeggen het niet. Een van de medewerkers vertelde me dat het netwerk nog teveel schommelingen vertoont. "Soms zal je inderdaad 4G snelheden hebben maar soms ook weer Edge." Sinds ik hier woon weet ik wat dat betekent, dat EDGE: Elke Dag Grote Ergernis!!!

Al die poespas, al die blabla en een Facebookpagina waarop iedereen zegt hoe blij ze wel niet zijn... goh!!... vreemde is dus dat geen of langzaam internet heb, op de laatste dag van de datatermijn echt de tijd in de gaten moet houden om 'mobiele data' uit te schakelen want als je niet oppast en je vergeet je tijd dan gaat dat gewoon door en word je tegoed om te bellen aangesproken. Soms lukt een datapakket bestellen niet, niks vergoeding dan, je bent het gewoon kwijt. Ik vind dat zeer slordig!!

Gisteren moest ik op Zanderij zijn. Ik dacht mooi, dan ga ik even daar kijken want er zal daar vast een Digicelshop zijn. Was het gesloten!!! En heel mooie tekst op de deur: Alleen geopend bij landen van KLM of SLM vliegtuigen. 

Nou, fokkers, gisteren zijn ze beiden geland maar die shop was dicht en bij Telesur stond wel een uiterst vriendelijke medewerker... Misschien toch maar liever dat stinkwinkeltje dan die fata morgana van rood witte leugens!

Maar ik hou zo van rood.....

Oldtimers in Suriname

Vandaag was ik zo blij als een kind. Ik mocht een aantal oldtimers gaan bekijken voor een TV item. Een rijbewijs heb ik niet en moderne auto's herken ik alleen aan de kleur maar zulke unieke collectors items, daar krijg zelfs ik als auto-leek een harde piel van!

In een showroom van een autohandelaar in Paramaribo staan er drie te bewonderen. Een Cadillac uit de jaren 70, een Ford uit 1929 en een Oldsmobile uit 1956. Allemaal origineel en volledig gerestaureerd. Op de Cadillac na zijn ze niet te koop. De eigenaar, Ramon Soerdjbali, heeft een liefde voor zulke auto's en ik snapte hem helemaal.

Mijn oma, ja Olga weer en ik verbaas me er soms zelf over wat een invloed zij wel niet heeft gehad op mij en nog steeds heeft, reed vroeger in de Volkswagen van mijn opa als ze me van school kwam halen. Een witte en ik vond die erg mooi.

De stoelen waren comfortabel en vooral de afwerking van het dashboard en het geluid zijn mooie herinneringen die naar boven kwamen toen ik de auto's zag.

Ik mocht er even in zitten, in de Oldsmobile, en dat was echt super! Elk mens heeft een klein kind in zich en ik heb er jaren mee geworsteld om kleine Chris een plekje te geven in het hart van volwassen Chris. 

Soms is dat namelijk best lastig. Chrisje heeft naast een geweldige toch ook wel een heftige jeugd gehad wat zijn nawerking heeft gehad tot in het volwassen zijn. 

Maar ik was vandaag dus helemaal in mijn element. De lijnen in het ontwerp van de Oldsmobile en de Ford.... zucht!!De knopjes en eigenlijk de hele afwerking. Echt in een woord: stijlvol!

Van de eigenaar moesten we ook echt even luisteren naar het geluid van de claxon dat de Ford voortbracht. Fok man, ff was ik in The Great Gatsby.

dit zat op de Oldsmobile. Prachtig ding dat ook nog werkt!

En even vergat ik dat in die tijd dat deze auto's bestonden, ik waarschijnlijk niet in een zou mogen zitten en geluk zou hebben als ik er achteraan mocht rennen terwijl de heersende(blanke) elite erin reed, zonnebril, hoofddoek, sigaar...

Goed, ik heb nu de luxe ervan te kunnen genieten en schoonheid ik weet dat Chrisje heel erg blij was dat Christio hem dit liet meemaken!

Amashina en zijn medicijn tegen kanker.. Kwasibita 2.0....

Via Facebook kwam ik een bericht tegen over een sjamaan uit het dorp Kwamalasemoetoe. Hij is zeer bekend in Suriname en via research heb ik ontdekt dat hij ook door verschillende mensen met hoge functies bezocht word.

Dat werd dan wel geschreven op zo een manier van 'zelfs' zij gaan er heen wat mij weer tegen de borst stuitte want Amashina is in dit geval keihard de baas boven de bazen want deze meneer heeft dus een medicijn tegen kanker.  Hij zou naar Amerika moeten gaan om een contract te tekenen.

Ik kreeg gelijk kippenvel toen ik het las. De farmaceutische industrie is big business en in mijn hoofd zijn het meedogenloze mensen die veel meer invloed hebben op ons dan we denken. In Nederland wordt iedereen gepushed malariatabletten te slikken voor ze naar Suriname komen. En de medicijnen die hier zijn, werken prima maar worden daar afgeraden, heb ik begrepen van iemand van Anton de Kom Universiteit die belast is met voorlichting omtrent ziektes als malaria en het huidige chiqungunya.

Daarnaast is het voor de reiziger veel goedkoper om die medicijnen hier in SRD's te kopen en in te nemen vlak voor je naar malariagevoelig gebied gaat. Maar liever stimuleert men de mensen om de medicijnen voor meer geld en in euro's te kopen. Big business! Ik ben nu, na jaren van ergernis, enorm blij met de huisartsen die ik had in Nederland die weigerden medicijnen als paracetamol en zo voor te schrijven. "Eerst op eigen kracht!"

Dat Amashina een bron van kennis is, is een feit. Dat hij meerdere medicijnen heeft die werken ook, als ik de berichtgeving moet geloven. Mijn gevoel zegt van wel. Want het is allemaal zo stiekem gegaan. Als ik mijn ogen sluit zie ik die man naar Amerika gaan, zijn kennis delen, een contract tekenen en terugkeren naar Suriname om verder te gaan met zijn werk als sjamaan om er vervolgens achter te komen dat hij dat helemaal niet meer mag. Of dat hij erachter komt dat hij alle rechten heeft afgestaan aan de farmaceutische industrie in Amerika en dat zij bakken met geld gaan verdienen en Amashina en Suriname alleen achterlatend met de eer van de ontdekking.. Net zoals kwasibita...

Nog erger vind ik de laksheid van de regering die nu ineens via het vage BVC(bureau voor volkscontacten) naar buiten treed en de persoon die het nieuws kenbaar maakte hekelt. Als ik mijn ogen sluit zie ik ook hier weer een groep mensen die de hoop heeft  of had zelf beter te worden en de gemeenschap buiten te sluiten.

Deze ontdekking zou echt iets kunnen betekenen voor Suriname. Dit zou een kroon kunnen zijn op het zogenaamde sociaal contract dat de regering heeft gesloten met het volk. Deze regering moet zich vaker begeven op social media omdat mensen daar wel hun mening durven te geven. Zo vinden mensen bijvoorbeeld dat het geen probleem is dat Amerika interesse heeft in het medicijn. "Maar laat zij maar hier komen en hier onderzoek plegen! Laat ze maar hier produceren."

Volgens dat Bureau Vage Contacten is ook de president op de hoogte maar moet dat mij geruststellen? Nee! Als ik mijn ogen sluit zie ik soms bijvoorbeeld Amashina na overdragen van zijn kennis en het tekenen van zijn contract verdwijnen. Zie ik het medicijn dat hier is ontdekt ineens te koop worden aangeboden in Suriname voor flink wat USD.

Wat ik zou willen zien als ik mijn ogen sluit? Dat Suriname echt moeite doet deze kennis te behouden, niet alleen voor de korte termijn, en dat benadruk ik want men is hier een universeel kampioen in niet verder denken dan de neus lang is!, maar ook voor de toekomst. Wat gaat er gebeuren als hij er niet meer is?

Waarom is er geen officieel opleidingsinstituut voor traditionele genezers? Waarom zijn er sinds Kwasi geen stappen ondernomen om herhaling te voorkomen? Waarom is er niet meer verontwaardiging omtrent dit nieuws?!

Ik maak me zorgen. Echt. Mensen vinden me misschien gek maar ik maak me druk om dit soort dingen. Ik krijg ook een hartaanval als ik iemand een plastic zak op de grond ze gooien. Als ik richting Para ga heb ik pijn als ik door het district Wanica moet rijden en moet zien hoe vies het langs de zijkant van wegen is. Para is dan een verademing met haar respect voor de woonomgeving.

Er lijkt over het algemeen weinig respect te zijn voor de natuur en haar producten anders zou men er niet zo achteloos mee omgaan. De Inheemse bevolking leeft dicht bij de natuur. Misschien gaat men in Suriname daarom ook zo achteloos met hen om, en met hun kennis.

Mijn hersenen draaien overuren sinds ik dit weet. Als ik mijn  ogen sluit zie ik het soms met een sisser aflopen. Of ik zie over een paar weken ineens weer een bericht verschijnen dat het medicijn van Amashina niet werkt, dat het kolder is. Perfecte manipulatie: dat natuurmedicijn werkt niet hoor maar de kunstmatige versie die erop is gebaseerd werkt wel, koop het!! Dan zal iedereen hier er bovenop springen want dat voldoet meer aan het beeld dat zij hebben.

Ik hoop dat Amashina naar zijn innerlijke stem luistert en zich niet laat verblinden door djogo's, spiegeltjes en kraaltjes zoals zovelen. En ik hoop dat de rest van de wereld maar vooral Suriname terugkeert naar de basis en weer, of meer, respect krijgt voor de natuur en haar rijkdommen.

Het is mogelijk in harmonie te leven met de natuur. Vele oude beschavingen voor ons hebben dat bewezen. En ik denk echt dat op een dag de natuur nog harder terug zal slaan dan ze al doet. Ik hoop dan dat al die door glimmende dingen geobsedeerde mensen snappen dat wat ze doen niet goed is......

De nietigheid van de mens en de grootheidswaan van het ego

Voor het werk moet ik dagelijks mensen interviewen. Meestal is dat leuk, soms gewoon werk en af en toe echt niet leuk. Bijna onprettig. Vooral als je te maken krijgt met emotionele reacties waarbij mensen dan geheel de kern van het verhaal missen. 

Zo besteedde ik gisteren driekwart van een gesprek aan het kalmeren van een schoolhoofd. Ze was boos en voelde zich gepasseerd. En ik kreeg de wind van voren. Gelukkig bleef ik rustig. 

Toch ging het door mijn hoofd dat het eigenlijk onacceptabel was dat een schoolhoofd van een lagere school zich zo liet gaan, zich verexcuseerde, weer liet gaan, verexcuseerde en gewoon weer liet gaan!! 

Ze werd totaal geleid door emoties en ratio was echt ver te zoeken. Als zij bijvoorbeeld op de Zinniastraat stond met haar emoties dan was haar ratio ergens in een grot in het Himalayagebergte. 

Een die nog ontdekt moest worden door de mens. Waar het dus allemaal nog rauw, oer en wel puur was. Als je die grot in zou gaan, kreeg je dus een perfect beeld van hoe het was toen er nog geen regels waren en nuances nog moesten worden uitgevonden.

Maar waarom was ze nou zo boos? Ze had een boodschap verkeerd doorgekregen. Ik had namelijk een tip gekregen dat kinderen op haar school shisha-pennen gebruikten. Leraren deden er niks aan. Als er een gevonden was, werd deze niet in beslag genomen maar teruggegeven aan de kinderen.

Ik denk dat het komt doordat ze niet weten wat het is en ze worden niet voor niets pennen genoemd. Op het net zag ik dat er vorig jaar in Nederland ook al een beetje heisa was ontstaan vanwege hetzelfde onderwerp. 

Maar daar kosten die dingen rond de 5 euro zag ik. Hier, hoorde ik, gingen ze voor bedragen tussen de 45 en 75 srd over de toonbank. Kan dus niet anders dan dat een onwetende ouder het heeft gekocht voor een kind. 

Op de site van onder andere het Trimbos Instituut zag ik dat ze nog niet helemaal wisten in welke mate het schadelijk was. Maar het werd afgeraden. Beetje als in de begindagen van XTC in Nederland. Lekker feesten en gebruiken. Effect op de hersenen?! Ja, dat zien we ooit wel dan..

Echter betreft het hier een lagere school! En kinderen 'speelgoed' laten hebben dat hen laat wennen aan roken is sowieso fout. Trouwens, wennen aan roken?! Het is roken!

Het eerste wat het schoolhoofd zei was: "Wellllllllll!!!!!!!!" Zo een Surinaamse "wel" die mijn oma Lene altijd zei als ze een tijd lang had zitten broeien en dan ineens de persoon in kwestie voor zich staan. Als die "wel" kwam dan wist je dat er een lawine van woorden volgde!

Hoe ik durfde haar te beschuldigen van het toestaan van die dingen. Hoe ik durfde iemand als haar met haar opvoedkundige taak te betichten van zoiets. "Mevrouw, waar heeft u het over?!"

Ik vond dat ze het moest weten. Blijkbaar  vonden haar leraren dat niet nodig want ze wist van niets. Het is ook niet zo gek als iemand zo lichtontvlambaar is!

Uiteindelijk gaf ze na meerdere tirades over waarom de persoon niet naar haar toe was gekomen aan dat ze meteen stappen zou ondernemen."Maar ik voel me gepasseerd!"

"Mevrouw, de bezorgde ouder wilde ook de gemeenschap op de hoogte stellen. U passeren was niet de motivatie voor de beslissing de pers te benaderen!". Hielp niet.

Het was wel duidelijk dat haar denkwijze was: oooooo, mijn naam en imago.....ooo, de naam van de school....oo, de kinderen. Het argument dat ze samen met de ouders de kinderen moest opvoeden kwam ook echt als laatste.

Dat geschreeuw vanuit emotie, daar is zij niet de enige in. Vaker zie je dat men hier vanuit emotie reageert maar dan niet op een sociale manier. Het gaat dan meer om boosheid.

Bouterse die vanuit emotie uitspraken doet richting Amerika. Moedig van de oppermier om de olifant uit te dagen maar hij brengt zo wel het hele mierenrijk in gevaar. Foute vergelijking want mieren zijn georganiseerd en olifanten intelligent.

Ik hoop dat mensen het gaan leren om zaken te bekijken vanuit een helicopterview in plaats van alleen binnen hun eigen, door zelfgemaakte oogkleppen, beperkende kaders. 

In zo een kader neemt je ego veel ruimte in beslag. Alles wat binnendringt, raakt dat ego. Verbreed je je visie, en dat kan tegenwoordig makkelijk met internet, dan verruim je je kader. Dan merk je dat je maar een simpel onderdeel bent van een groter geheel. 

Ik kijk vaak naar de sterren. Al van kleins af aan. Mijn vader tilde me op en hield me op zijn arm en samen keken we naar de hemel en de sterren. "Wat is er achter die sterren, papa? Waar stopt het? Kunnen we daarheen gaan?"

De nietigheid van de mens was, voor mij,  vanuit het oergevoel van een kind, toen al een feit. Dat grote gedoe is aan mij niet besteed. Ik word ook bijna niet boos. Lach dingen weg. Feedback hoor ik graag. 

De keren dat ik woede, irritatie of boosheid ervaar, zal ik het wel aangeven. Waarom? Je moet toch altijd je doel in de gaten houden. Ik wilde dat schoolhoofd op de hoogte stellen, dat was mijn doel. 

Een ander had haar waarschijnlijk ook de wind van voren gegeven en dan was er helemaal niks van terecht gekomen. Haar doel was mij de les lezen, die kans heb ik haar gegeven en toen ze uitgeraasd was heb ik het rustig uitgelegd.

Wel jammer dat het niet op een zakelijke manier kon en ze niet vanuit haar functie heeft geredeneerd want dan waren de kinderen op de eerste plaats gekomen en was het gesprek binnen een minuut afgelopen.

Ach, het heeft wel weer geresulteerd in een verhaal. Met meerdere lagen. Net als lapis!Zo lekker, hè, om het dan laagje voor laagje los te trekken en te eten. Je proeft het beter en geniet er langer van!

Ontmoeting met Emmy Hart.. Dromen, Licht en De Bron

Soms hebben mensen een naam die het gewoon helemaal zegt over een persoon. Voor mij is Emmy Hart zo iemand. Ondanks dat ik haar al eerder had geïnterviewd was vandaag de eerste keer dat ik haar persoonlijk heb ontmoet. Ze is een van die mensen met ....een hart... Ja, zij zet zich met hart en ziel in om school drop outs te helpen weer op het rechte pad te komen. 

En dat doet ze vanuit het gevoel dat het haar roeping is en dat ze wordt geleid door een kracht, die zij God noemt. En dat gebeurt middels dromen. Dat was misschien wel het mooiste in het verhaal. 

Dat ze midden in een TV-interview vertelde dat ze had gedroomd. Ik ontbrak haar meteen en dat had ik misschien niet moeten doen maar hoe vaak kom je nou iemand tegen die op de een of andere manier in staat is zoveel goeds te doen en die zich alleen maar laat leiden door dromen?! Ik vond het geweldig.

Ik zie altijd een licht bij zulke mensen. Alsof ze het afgeven of dat het door hen heen schijnt. Zij had het ook. Alsof haar donkere huid doorschijnend was zonder kleurloos te zijn geworden.

Wat ik ook kon waarderen was haar Natural Hair! Niks gestraight of een pruik maar gewoon d'r eigen kroeze haren in twee dikke vlechten die een aureool leken te vormen om haar hoofd.

Het deed me denken aan mijn overgrootmoeder, Oma Nora. Ik was als kind bang voor haar omdat ze bedlegerig was maar er was iets wat ik destijds niet snapte maar wel voelde.

Ik heb t ook weleens gehad bij een hele korte man. (Mag je nou nog dwerg zeggen? Zoja, dan zou ik toch een ander woord willen!). Eerst voelde ik namelijk een energie en ik keek naast me op ooghoogte omdat het net was alsof het een persoon van gelijke lengte was geweest die me had geduwd.

Toen ik dus omlaag keek en zag dat het een klein mens was maar wel met een volwassen ziel of aura die zijn geringe lengte ontsteeg, was ik niet verbaasd maar het was wel het moment waarop ik mijn mening en gevoel over kleine mensen veranderde.

Dat was het ook met Oma Nora denk ik. Ze was verlamd maar ik voelde haar beweeglijkheid terwijl ik het niet zag. Ze vroeg me namelijk altijd om een kus en ook al bleef ik staan of deinsde ik terug, er kwam altijd een punt dat ik moest toegeven aan die kracht, aan haar energie, aan de manier waarop ze zonder een vin te verroeren toch die invloed op me had.

Dat was het dus vandaag ook met Emmy Hart. Ze had licht om zich heen, een twinkeling in haar ogen en door die opmerking over die droom besefte ik ook: dit is er ook eentje. Een die het licht heeft. Een die uit die ene bron weet te putten en daardoor grootse dingen doet.

Ze was meer dan de uiterlijke verschijning die voor me stond. Ze was een persoon waarvan je weet dat haar kracht en energie door alle dimensies gaat. Dat de dood niet het einde zal zijn.

Die bron, vergelijk het maar met het internet of met die boom uit Avatar, is iets waar ik bij sta. Ik kijk ernaar en dat is wat maakte dat ik tegen alles in ging, al mijn angsten opzij schoof en mijn hart volgde, ook geleid door wat ik zag in mijn dromen, en naar Suriname kwam. Maar ook dat gaat met pieken en dalen, soms ben je dichtbij, soms ben je ver.

Het kan wel heftig zijn. Want als iemand spuugt in een bron dan heeft dat effect op hen die putten uit die bron. Voor mij is het zo dat als ik erin zit ik me soms bewust moet afsluiten voor dingen en zakelijk moet kijken, wil ik iets kunnen doen.

Ik heb eerlijk gezegd een traan weggepinkt na het lezen van het artikel over die kinderen in de favelas van Rio de Janeiro. Dat zes agenten een jongetje met een zak vol stenen slaan en tafelpoten breken om hem te doorboren. Hoe kan iemand zoiets doen?! Hoe?!!! Ik kan een heel blog vullen met de woorden HOE en WAAROM als ik eraan denk.

Dat zijn de mensen die het licht verduisteren en het negatieve tot uiting brengen. Ze gooien zwarte bijtende azijn in die bron die mij, en anderen die ook gelinkt zijn aan die bron, van binnen aanvreet en mijn hart zeer doet.

Maar om grootse dingen te kunnen doen (dat kan zijn iemand die mijn stuk leest en besluit een goed doel te steunen. Het grootse zit voor mij in het kleine), zal ik me toch echt weer helemaal moeten overgeven aan die bron en door bijten en mezelf afsluiten. 

Dat is na het gesprek met Emmy Hart niet meer eng. Ik heb gezien dat je een extensie van die bron kan worden en anderen zo inspiratie geeft. 

Emmy Hart zoekt een plek om een internaat te bouwen voor haar dropouts. Omdat ze nog steeds in hun oude omgeving blijven is de kans groot dat ze terugvallen. 

"Ik droomde dat ik geld uit de lucht zag vallen, op mij",  vertelde ze terwijl ze die geldregen met haar handen en vingers uitbeeldde. 

Ik heb het woord gericht tot de camera. De gemeenschap, dat zijn wij. Dat er dropouts zijn komt ook door ons. Laten we haar niet alleen laten in haar werk want het kan heel simpel. Als veel mensen een SRD geven heb je op een gegeven moment heel veel SRD's..... 

Wat er gebeurt in een gemeenschap komt in principe door en heeft invloed op alle leden van die gemeenschap. Goed of slecht. Ik zei het al eerder, grenzen vervagen en we worden een grote wereldgemeenschap. 

Die stok door het lichaam van een jongetje in een favela in RIO doorboort ook mijn hart. De geestelijke pijn van je kind baren in een gevangenis in Sudan omdat je een ander geloof hebt, breekt niet mijn vliezen maar wel mijn hart... 

Dat je het niet ziet wil niet zeggen dat het er niet is dus sluit je ogen er niet voor..