In de buidel van een kangoeroe

Vaak kan ik mij heel erg storen aan de beperkingen, die ik ervaar, aan het menselijk lichaam. Of  misschien is het wel de manier waarop ons is aangeleerd ermee om te gaan en de grenzen die we opgelegd krijgen. Of ... Ik ben gewoon gek.

Dat ik gek ben zullen sommigen misschien beamen of zich afvragen waarom ik het nu pas zelf aangeef na al die jaren van gekke kapsels en een kluizenaarsleven. 

Ach, fases. Zoals we die allemaal hebben...

Het is echt een beetje gek hoor maar ik kan me echt storen aan het feit dat ik moet plassen of poepen. Gewoon omdat ik hetgeen waar ik mee bezig ben, moet onderbreken. Vooral ook omdat ik niet zelf bepaal wanneer! 

Hoe kan iemand zich storen aan iets wat natuurlijk is?!

Ik loop ook niet constant boos rond omdat ik op een dag doodga. Want dat hoort er ook bij, het leven, en kan tevens een onderbreking zijn van een proces in werking. Of misschien ook niet, hangt af van wanneer je dood gaat.

Ik kan me soms ook ergeren aan het feit dat ik honger heb of dorst. Eigenlijk niet zo zeer dat ik het heb maar dat ik het vergeet omdat ik zo bezig ben met schrijven of wat dan ook. Dat ik bijvoorbeeld in een flow zit en merk dat ik me minder voel. Het kan soms echt ff duren voordat ik dan doorheb dat ik bijvoorbeeld voor het laatst om 10:00 uur gegeten heb en het inmiddels al 16:00 uur is. 

Dan denk ik: 'Lichaam, kan je me niet gewoon dat laten afmaken waar ik mee bezig ben en dat we daarna rustig gaan genieten van een lekker hapje?!' Maar nee, het lichaam steekt de kop op, begint te brullen en te knorren en ineens heb je weet ik veel wat gegeten en gedronken en wil je slapen ...

Vervelend is ook dat ik mijzelf niet in meerderen kan opsplitsen. Ik wil veel doen, veel ervaren, veel doorgeven, veel creëren. Aan de andere kant wil ik niks doen behalve vrij zijn. Al datgene omvatten wat ik wil omvatten.

Ik heb een enorm verlangen naar vrijheid. Zodanig dat ik dus zelfs het menselijk lichaam zou willen ontstijgen. Zou ik dan licht worden, of geluid? Of energie?

Of ben ik mijn mens zijn aan het ontkennen? En zijn die beperkingen juist ingebouwd om idioten als ik te beschermen tegen zichzelf?

Misschien ben ik over het algemeen gewoon niet blij met alles? Hoe wij als mensen de wereld in elkaar hebben gezet. 

Dat we zeggen vrij te zijn maar eigenlijk heel erg gevangen zitten in regeltjes. Regels van boven, onderen, voor, achter en weerszijden. Alles gaat met regels.

Vaker heb ik verteld over mijn obsessie met het universum. Van kleins af aan al. Ik wilde er heen. Gaan kijken en zoeken naar het einde. En wat is er dan voorbij het einde?

Nog steeds kan ik bij heldere avonden urenlang staren naar de sterren. 

Wegdromen. 

Dan blijkt een mensenlichaam echt nietig.   Kan je met het lichaam alleen niet eens bevatten wat er om ons heen is.

Onze hersenen ontstijgen dat. Onze verbeelding kan ons wel voorbij dat einde van het universum brengen. Of je doen voelen als dat licht. Of water. 

En dan kom je weer terug. Neem je weer zitting in je lichaam ... Kijk je naar jezelf .... De mensen om je heen... Hoe geweldig ze zichzelf vinden... Heb je weer te maken met iets banaals als plassen... Moet je weer gaan werken ... Heb je weer geld nodig... Zucht je diep... Denk je 'meeeeh'... 

Het liefst explodeer je dan in een werveling van kleuren en licht en schiet je onhoog de hemel in om op te gaan in het al. 

Helaas kan dat niet. Je bent hier gezet of je hebt het zelf gekozen. Waarom weet je niet. 

Er zal wel een les te leren zijn. Misschien is dat het juist, dat je moet leren wat het is om mens te zijn?

Maar wat als je het klasje niet leuk vind...? Als je, waar je ook gaat, altijd het gevoel hebt anders te zijn, niet van deze wereld? 

Dat je zijn wordt meegedragen in een tijdelijk voertuig zoals een kangaroe haar jong meedraagt dat naar buiten kijkt vanuit die buidel zoals jij je ogen gebruikt om het leven te aanschouwen.

Maar dat je eigenlijk wel een ander voertuig wilt.

Alsof ik dus wil rijden in een auto die niet hoeft te stoppen om te tanken. Die alleen datgene doet wat jij wilt en beschikt over oneindige energie ...

Of is het eerder vergelijkbaar met het gevoel van een robot die ineens ontdekt dat het bewust is... En die dan niet meer blij is in zijn omhulsel omdat het niet meer voldoet aan datgene wat voor hem van belang is met zijn nieuwe vorm van zijn..

Ontheemd...?

Wereldvreemd...?

Ach, gewoon zo een dag...

De nietigheid van de mens en de grootheidswaan van het ego

Voor het werk moet ik dagelijks mensen interviewen. Meestal is dat leuk, soms gewoon werk en af en toe echt niet leuk. Bijna onprettig. Vooral als je te maken krijgt met emotionele reacties waarbij mensen dan geheel de kern van het verhaal missen. 

Zo besteedde ik gisteren driekwart van een gesprek aan het kalmeren van een schoolhoofd. Ze was boos en voelde zich gepasseerd. En ik kreeg de wind van voren. Gelukkig bleef ik rustig. 

Toch ging het door mijn hoofd dat het eigenlijk onacceptabel was dat een schoolhoofd van een lagere school zich zo liet gaan, zich verexcuseerde, weer liet gaan, verexcuseerde en gewoon weer liet gaan!! 

Ze werd totaal geleid door emoties en ratio was echt ver te zoeken. Als zij bijvoorbeeld op de Zinniastraat stond met haar emoties dan was haar ratio ergens in een grot in het Himalayagebergte. 

Een die nog ontdekt moest worden door de mens. Waar het dus allemaal nog rauw, oer en wel puur was. Als je die grot in zou gaan, kreeg je dus een perfect beeld van hoe het was toen er nog geen regels waren en nuances nog moesten worden uitgevonden.

Maar waarom was ze nou zo boos? Ze had een boodschap verkeerd doorgekregen. Ik had namelijk een tip gekregen dat kinderen op haar school shisha-pennen gebruikten. Leraren deden er niks aan. Als er een gevonden was, werd deze niet in beslag genomen maar teruggegeven aan de kinderen.

Ik denk dat het komt doordat ze niet weten wat het is en ze worden niet voor niets pennen genoemd. Op het net zag ik dat er vorig jaar in Nederland ook al een beetje heisa was ontstaan vanwege hetzelfde onderwerp. 

Maar daar kosten die dingen rond de 5 euro zag ik. Hier, hoorde ik, gingen ze voor bedragen tussen de 45 en 75 srd over de toonbank. Kan dus niet anders dan dat een onwetende ouder het heeft gekocht voor een kind. 

Op de site van onder andere het Trimbos Instituut zag ik dat ze nog niet helemaal wisten in welke mate het schadelijk was. Maar het werd afgeraden. Beetje als in de begindagen van XTC in Nederland. Lekker feesten en gebruiken. Effect op de hersenen?! Ja, dat zien we ooit wel dan..

Echter betreft het hier een lagere school! En kinderen 'speelgoed' laten hebben dat hen laat wennen aan roken is sowieso fout. Trouwens, wennen aan roken?! Het is roken!

Het eerste wat het schoolhoofd zei was: "Wellllllllll!!!!!!!!" Zo een Surinaamse "wel" die mijn oma Lene altijd zei als ze een tijd lang had zitten broeien en dan ineens de persoon in kwestie voor zich staan. Als die "wel" kwam dan wist je dat er een lawine van woorden volgde!

Hoe ik durfde haar te beschuldigen van het toestaan van die dingen. Hoe ik durfde iemand als haar met haar opvoedkundige taak te betichten van zoiets. "Mevrouw, waar heeft u het over?!"

Ik vond dat ze het moest weten. Blijkbaar  vonden haar leraren dat niet nodig want ze wist van niets. Het is ook niet zo gek als iemand zo lichtontvlambaar is!

Uiteindelijk gaf ze na meerdere tirades over waarom de persoon niet naar haar toe was gekomen aan dat ze meteen stappen zou ondernemen."Maar ik voel me gepasseerd!"

"Mevrouw, de bezorgde ouder wilde ook de gemeenschap op de hoogte stellen. U passeren was niet de motivatie voor de beslissing de pers te benaderen!". Hielp niet.

Het was wel duidelijk dat haar denkwijze was: oooooo, mijn naam en imago.....ooo, de naam van de school....oo, de kinderen. Het argument dat ze samen met de ouders de kinderen moest opvoeden kwam ook echt als laatste.

Dat geschreeuw vanuit emotie, daar is zij niet de enige in. Vaker zie je dat men hier vanuit emotie reageert maar dan niet op een sociale manier. Het gaat dan meer om boosheid.

Bouterse die vanuit emotie uitspraken doet richting Amerika. Moedig van de oppermier om de olifant uit te dagen maar hij brengt zo wel het hele mierenrijk in gevaar. Foute vergelijking want mieren zijn georganiseerd en olifanten intelligent.

Ik hoop dat mensen het gaan leren om zaken te bekijken vanuit een helicopterview in plaats van alleen binnen hun eigen, door zelfgemaakte oogkleppen, beperkende kaders. 

In zo een kader neemt je ego veel ruimte in beslag. Alles wat binnendringt, raakt dat ego. Verbreed je je visie, en dat kan tegenwoordig makkelijk met internet, dan verruim je je kader. Dan merk je dat je maar een simpel onderdeel bent van een groter geheel. 

Ik kijk vaak naar de sterren. Al van kleins af aan. Mijn vader tilde me op en hield me op zijn arm en samen keken we naar de hemel en de sterren. "Wat is er achter die sterren, papa? Waar stopt het? Kunnen we daarheen gaan?"

De nietigheid van de mens was, voor mij,  vanuit het oergevoel van een kind, toen al een feit. Dat grote gedoe is aan mij niet besteed. Ik word ook bijna niet boos. Lach dingen weg. Feedback hoor ik graag. 

De keren dat ik woede, irritatie of boosheid ervaar, zal ik het wel aangeven. Waarom? Je moet toch altijd je doel in de gaten houden. Ik wilde dat schoolhoofd op de hoogte stellen, dat was mijn doel. 

Een ander had haar waarschijnlijk ook de wind van voren gegeven en dan was er helemaal niks van terecht gekomen. Haar doel was mij de les lezen, die kans heb ik haar gegeven en toen ze uitgeraasd was heb ik het rustig uitgelegd.

Wel jammer dat het niet op een zakelijke manier kon en ze niet vanuit haar functie heeft geredeneerd want dan waren de kinderen op de eerste plaats gekomen en was het gesprek binnen een minuut afgelopen.

Ach, het heeft wel weer geresulteerd in een verhaal. Met meerdere lagen. Net als lapis!Zo lekker, hè, om het dan laagje voor laagje los te trekken en te eten. Je proeft het beter en geniet er langer van!