In de buidel van een kangoeroe

Vaak kan ik mij heel erg storen aan de beperkingen, die ik ervaar, aan het menselijk lichaam. Of  misschien is het wel de manier waarop ons is aangeleerd ermee om te gaan en de grenzen die we opgelegd krijgen. Of ... Ik ben gewoon gek.

Dat ik gek ben zullen sommigen misschien beamen of zich afvragen waarom ik het nu pas zelf aangeef na al die jaren van gekke kapsels en een kluizenaarsleven. 

Ach, fases. Zoals we die allemaal hebben...

Het is echt een beetje gek hoor maar ik kan me echt storen aan het feit dat ik moet plassen of poepen. Gewoon omdat ik hetgeen waar ik mee bezig ben, moet onderbreken. Vooral ook omdat ik niet zelf bepaal wanneer! 

Hoe kan iemand zich storen aan iets wat natuurlijk is?!

Ik loop ook niet constant boos rond omdat ik op een dag doodga. Want dat hoort er ook bij, het leven, en kan tevens een onderbreking zijn van een proces in werking. Of misschien ook niet, hangt af van wanneer je dood gaat.

Ik kan me soms ook ergeren aan het feit dat ik honger heb of dorst. Eigenlijk niet zo zeer dat ik het heb maar dat ik het vergeet omdat ik zo bezig ben met schrijven of wat dan ook. Dat ik bijvoorbeeld in een flow zit en merk dat ik me minder voel. Het kan soms echt ff duren voordat ik dan doorheb dat ik bijvoorbeeld voor het laatst om 10:00 uur gegeten heb en het inmiddels al 16:00 uur is. 

Dan denk ik: 'Lichaam, kan je me niet gewoon dat laten afmaken waar ik mee bezig ben en dat we daarna rustig gaan genieten van een lekker hapje?!' Maar nee, het lichaam steekt de kop op, begint te brullen en te knorren en ineens heb je weet ik veel wat gegeten en gedronken en wil je slapen ...

Vervelend is ook dat ik mijzelf niet in meerderen kan opsplitsen. Ik wil veel doen, veel ervaren, veel doorgeven, veel creëren. Aan de andere kant wil ik niks doen behalve vrij zijn. Al datgene omvatten wat ik wil omvatten.

Ik heb een enorm verlangen naar vrijheid. Zodanig dat ik dus zelfs het menselijk lichaam zou willen ontstijgen. Zou ik dan licht worden, of geluid? Of energie?

Of ben ik mijn mens zijn aan het ontkennen? En zijn die beperkingen juist ingebouwd om idioten als ik te beschermen tegen zichzelf?

Misschien ben ik over het algemeen gewoon niet blij met alles? Hoe wij als mensen de wereld in elkaar hebben gezet. 

Dat we zeggen vrij te zijn maar eigenlijk heel erg gevangen zitten in regeltjes. Regels van boven, onderen, voor, achter en weerszijden. Alles gaat met regels.

Vaker heb ik verteld over mijn obsessie met het universum. Van kleins af aan al. Ik wilde er heen. Gaan kijken en zoeken naar het einde. En wat is er dan voorbij het einde?

Nog steeds kan ik bij heldere avonden urenlang staren naar de sterren. 

Wegdromen. 

Dan blijkt een mensenlichaam echt nietig.   Kan je met het lichaam alleen niet eens bevatten wat er om ons heen is.

Onze hersenen ontstijgen dat. Onze verbeelding kan ons wel voorbij dat einde van het universum brengen. Of je doen voelen als dat licht. Of water. 

En dan kom je weer terug. Neem je weer zitting in je lichaam ... Kijk je naar jezelf .... De mensen om je heen... Hoe geweldig ze zichzelf vinden... Heb je weer te maken met iets banaals als plassen... Moet je weer gaan werken ... Heb je weer geld nodig... Zucht je diep... Denk je 'meeeeh'... 

Het liefst explodeer je dan in een werveling van kleuren en licht en schiet je onhoog de hemel in om op te gaan in het al. 

Helaas kan dat niet. Je bent hier gezet of je hebt het zelf gekozen. Waarom weet je niet. 

Er zal wel een les te leren zijn. Misschien is dat het juist, dat je moet leren wat het is om mens te zijn?

Maar wat als je het klasje niet leuk vind...? Als je, waar je ook gaat, altijd het gevoel hebt anders te zijn, niet van deze wereld? 

Dat je zijn wordt meegedragen in een tijdelijk voertuig zoals een kangaroe haar jong meedraagt dat naar buiten kijkt vanuit die buidel zoals jij je ogen gebruikt om het leven te aanschouwen.

Maar dat je eigenlijk wel een ander voertuig wilt.

Alsof ik dus wil rijden in een auto die niet hoeft te stoppen om te tanken. Die alleen datgene doet wat jij wilt en beschikt over oneindige energie ...

Of is het eerder vergelijkbaar met het gevoel van een robot die ineens ontdekt dat het bewust is... En die dan niet meer blij is in zijn omhulsel omdat het niet meer voldoet aan datgene wat voor hem van belang is met zijn nieuwe vorm van zijn..

Ontheemd...?

Wereldvreemd...?

Ach, gewoon zo een dag...

Ontmoeting met Emmy Hart.. Dromen, Licht en De Bron

Soms hebben mensen een naam die het gewoon helemaal zegt over een persoon. Voor mij is Emmy Hart zo iemand. Ondanks dat ik haar al eerder had geïnterviewd was vandaag de eerste keer dat ik haar persoonlijk heb ontmoet. Ze is een van die mensen met ....een hart... Ja, zij zet zich met hart en ziel in om school drop outs te helpen weer op het rechte pad te komen. 

En dat doet ze vanuit het gevoel dat het haar roeping is en dat ze wordt geleid door een kracht, die zij God noemt. En dat gebeurt middels dromen. Dat was misschien wel het mooiste in het verhaal. 

Dat ze midden in een TV-interview vertelde dat ze had gedroomd. Ik ontbrak haar meteen en dat had ik misschien niet moeten doen maar hoe vaak kom je nou iemand tegen die op de een of andere manier in staat is zoveel goeds te doen en die zich alleen maar laat leiden door dromen?! Ik vond het geweldig.

Ik zie altijd een licht bij zulke mensen. Alsof ze het afgeven of dat het door hen heen schijnt. Zij had het ook. Alsof haar donkere huid doorschijnend was zonder kleurloos te zijn geworden.

Wat ik ook kon waarderen was haar Natural Hair! Niks gestraight of een pruik maar gewoon d'r eigen kroeze haren in twee dikke vlechten die een aureool leken te vormen om haar hoofd.

Het deed me denken aan mijn overgrootmoeder, Oma Nora. Ik was als kind bang voor haar omdat ze bedlegerig was maar er was iets wat ik destijds niet snapte maar wel voelde.

Ik heb t ook weleens gehad bij een hele korte man. (Mag je nou nog dwerg zeggen? Zoja, dan zou ik toch een ander woord willen!). Eerst voelde ik namelijk een energie en ik keek naast me op ooghoogte omdat het net was alsof het een persoon van gelijke lengte was geweest die me had geduwd.

Toen ik dus omlaag keek en zag dat het een klein mens was maar wel met een volwassen ziel of aura die zijn geringe lengte ontsteeg, was ik niet verbaasd maar het was wel het moment waarop ik mijn mening en gevoel over kleine mensen veranderde.

Dat was het ook met Oma Nora denk ik. Ze was verlamd maar ik voelde haar beweeglijkheid terwijl ik het niet zag. Ze vroeg me namelijk altijd om een kus en ook al bleef ik staan of deinsde ik terug, er kwam altijd een punt dat ik moest toegeven aan die kracht, aan haar energie, aan de manier waarop ze zonder een vin te verroeren toch die invloed op me had.

Dat was het dus vandaag ook met Emmy Hart. Ze had licht om zich heen, een twinkeling in haar ogen en door die opmerking over die droom besefte ik ook: dit is er ook eentje. Een die het licht heeft. Een die uit die ene bron weet te putten en daardoor grootse dingen doet.

Ze was meer dan de uiterlijke verschijning die voor me stond. Ze was een persoon waarvan je weet dat haar kracht en energie door alle dimensies gaat. Dat de dood niet het einde zal zijn.

Die bron, vergelijk het maar met het internet of met die boom uit Avatar, is iets waar ik bij sta. Ik kijk ernaar en dat is wat maakte dat ik tegen alles in ging, al mijn angsten opzij schoof en mijn hart volgde, ook geleid door wat ik zag in mijn dromen, en naar Suriname kwam. Maar ook dat gaat met pieken en dalen, soms ben je dichtbij, soms ben je ver.

Het kan wel heftig zijn. Want als iemand spuugt in een bron dan heeft dat effect op hen die putten uit die bron. Voor mij is het zo dat als ik erin zit ik me soms bewust moet afsluiten voor dingen en zakelijk moet kijken, wil ik iets kunnen doen.

Ik heb eerlijk gezegd een traan weggepinkt na het lezen van het artikel over die kinderen in de favelas van Rio de Janeiro. Dat zes agenten een jongetje met een zak vol stenen slaan en tafelpoten breken om hem te doorboren. Hoe kan iemand zoiets doen?! Hoe?!!! Ik kan een heel blog vullen met de woorden HOE en WAAROM als ik eraan denk.

Dat zijn de mensen die het licht verduisteren en het negatieve tot uiting brengen. Ze gooien zwarte bijtende azijn in die bron die mij, en anderen die ook gelinkt zijn aan die bron, van binnen aanvreet en mijn hart zeer doet.

Maar om grootse dingen te kunnen doen (dat kan zijn iemand die mijn stuk leest en besluit een goed doel te steunen. Het grootse zit voor mij in het kleine), zal ik me toch echt weer helemaal moeten overgeven aan die bron en door bijten en mezelf afsluiten. 

Dat is na het gesprek met Emmy Hart niet meer eng. Ik heb gezien dat je een extensie van die bron kan worden en anderen zo inspiratie geeft. 

Emmy Hart zoekt een plek om een internaat te bouwen voor haar dropouts. Omdat ze nog steeds in hun oude omgeving blijven is de kans groot dat ze terugvallen. 

"Ik droomde dat ik geld uit de lucht zag vallen, op mij",  vertelde ze terwijl ze die geldregen met haar handen en vingers uitbeeldde. 

Ik heb het woord gericht tot de camera. De gemeenschap, dat zijn wij. Dat er dropouts zijn komt ook door ons. Laten we haar niet alleen laten in haar werk want het kan heel simpel. Als veel mensen een SRD geven heb je op een gegeven moment heel veel SRD's..... 

Wat er gebeurt in een gemeenschap komt in principe door en heeft invloed op alle leden van die gemeenschap. Goed of slecht. Ik zei het al eerder, grenzen vervagen en we worden een grote wereldgemeenschap. 

Die stok door het lichaam van een jongetje in een favela in RIO doorboort ook mijn hart. De geestelijke pijn van je kind baren in een gevangenis in Sudan omdat je een ander geloof hebt, breekt niet mijn vliezen maar wel mijn hart... 

Dat je het niet ziet wil niet zeggen dat het er niet is dus sluit je ogen er niet voor..