Geen stroom

Vandaag was er geen stroom. Het was van tevoren aangekondigd dat er geen stroom zou zijn omdat er een of ander apparaat verplaatst moest worden. En wel van tien tot 16. Later werd dat van 9-16. Dus extra vroeg opgestaan. En uiteindelijk was het half 1 en was er in mijn buurt nog steeds stroom. Ik had bedacht dat ik maar gebruik zou maken van de gelegenheid om familie te bezoeken die uit het centrum van de stad wonen. En laat er nu net daar geen stroom zijn. Het is wel raar want niks doet het. Internet niet, koelkasten niet, en het meest irritante hier is dat het stromend water ook niet meer werkt aangezien bij veel huizen de waterdruk geregeld wordt via hydroforen die zijn aangesloten op het energienet… Gisteravond heb ik snel kleren gewassen. Flessen met water gevuld. Emmertje met water, het was even terug naar de tijd van kleine Christio toen ik bij familie op bezoek was in het Indiaanse Dorp. Baden met water uit een bekken. Kleren wassen met de hand. Eten koken op houtvuur. 

Gelukkig doen de meeste gasfornuizen het gewoon want die zijn niet aangesloten op het energienet. En ze werken nog steeds hier met gasbommen, die fameuze gasbommen, het woord klinkt zo eng. Ik heb nog steeds niet zelf eentje aangesloten… Het is wel interessant om te merken hoe de jongere generatie hiermee omgaat. Geen stroom, dus geen internet, dus geen airco, niks. Er zijn hier vier nichtjes die zichzelf proberen te vermaken met.. zingen. Ze zijn liedjes aan het zingen. Van John Legend ..tot een simpel Happy Birthday… je moet het er maar mee doen….

ik heb gekookt!

het is wel vaker voorgekomen, hoor, dat ik hier heb gekookt. maar afgelopen week was ik eindelijk een paar dagen vrij en toen kon ik ECHT koken. Wat heb ik gedaan? Een varkenspoot gekocht bij de slager! kosten? 24 SRD. in stukken laten hakken en verdeeld en ingevroren. Ik heb gemerkt dat alles hier 'ECHT' smaakt. In Nederland at ik bijna geen varkensvlees omdat het echt smerig smaakte maar ik had wel altijd de herinnering aan lekker varkensvlees. Dat was dus vaak frustrerend. Nu ik het weer geproeft heb, weet ik waar de herinnering vandaan kwam! het vlees hier is sappig, smaakt goed..dus ik lust het wel weer! Van een deel van de varkenspoot heb ik hotpot gemaakt. Zonder receptenboekje, ook al ken ik het recept niet en heb ik het maar een keertje gegeten. 

Het schijnt iets typsich Coroniaans te zijn. Uit het district Coronie dus. Daar waar ze varkensvlees geen varkensvlees noemen maar..... ARNOLD. ARNOLD?!!! wdf! Anyway, poot ff laten staan in een bak met water en een uitgeperst lemmetje, o sorry, bedoel LIMOEN! uitje, knoflook, tomaat(ook die zijn hier echt lekker!) in stukjes snijden en fruiten. Wanneer ze beetje glazig zijn, vlees erbij en dat even dichtschroeien. En dan water erbij zodat het gaat stoven. Ik heb er ook nog soepgroente, o sorry peterselie!, bijgedaan en wat laurierblaadjes en bouiloon blokjes en niet te vergeten: een in kleine stukken gesneden madame jeanette peper. en nog een twee waar ik een gat in prikte, hotpot mag hot zijn maar niet te hot natuurlijk!! Pas als vlees redelijk zacht is gestoofd, dat voel je aan het vel want dat wordt dan elastischer, dan de rest van de ingrediengen erbij zoals paprika, cassave en halfrijpe banaan. 

Zoete aardappel is er ook heerlijk in. Om het te binden kan je wat stukken cassave, als ze zacht zijn gekookt, prakken en dat weer door de soep roeren. Anyway, belangrijkste is dat je op gevoel moet koken. veel gerechten heb ik zo leren bereiden, focussen en terugdenken aan de smaak toen ik het at, en dan uitproberen. Levert af en toe echt gore dingen op, maar vaker hele lekkere dingen!!! Jummiejummie!!!

Blog oude stijl

M'n vingers en handen zijn niet meer gewend zo lang een pen vast te houden. Dat was schrikken toen ik merkte dat het echt onwennig ging.

Ik typ als een gek natuurlijk. Daarom een geschreven blog over hoe duur de suiker was en de Surinamers achter Bouterse en zijn vrouw.

Succes met lezen! Hahahaha 

vreemde mensen met bekende gezichten

Meerdere malen heb ik het nu al gehoord, dat ik toch 'hier was gekomen om te relaxen?' en toch werkte ik zo hard. Zelfs op mijn werk keken twee collega's mij gisteren aan en zeiden'we hebben een beetje medelijden met je want je moet echt hard werken..' Heb er al vaker over geschreven, dat ik hard werk. Maar ik doe dat niet zomaar toch? Het houdt me wel bezig. Het valt mij natuurlijk ook op dat ik in hetzelfde ritme verval als in Nederland. Vrij logisch dat je in een onbekende omgeving terug gaat vallen op automatismen die je hebt en kent, of ze nou goed of slecht zijn. Opvallend ook dat je jezelf omringd met hetzelfde soort mensen, dat gaat vrij snel. Soms is het schrikken. Want dan herken je echt de types. Jarenlang was ik gefascineerd door de grote afro van Patty in Rotterdam. En ja, ben op de redactie en er komt een artiest binnenlopen met precies dezelfde stijl, haardracht, het is te opvallend bijna. En alsof we elkaar kennen, keken we elkaar aan en knikten naar elkaar. Soms zie je ook van die gezichten die dan sprekend op een gezicht lijken dat je al kent, praktisch dezelfde trekken.. alleen totaal andere etniciteit! Alsof het gekloonde mensen zijn waarbij het kleurgen is aangepast.

Of is het ook een menselijk automatisme dat je vanzelf wel gaat zoeken naar die types, het soort mensen dat je al kent? Ik heb bijvoorbeeld gewerkt met Juanita in Bazar Amsterdam. En hier in Zus en Zo met Michelle, zelfde geval. Zelfde uitstraling, zelfde type en gelijk die klik. Af en toe noemde ik haar zelfs Juanita!!! Ook waar ik nu werk, mensen waarschuwden mij, op mijn eerste dag ging mijn fiets stuk en van binnen voelde ik een weerstand..en ja waar kom ik terecht? Een bedrijf met als eigenaar een zelfde soort type als Akbar. Voor de mensen die hem niet kennen slaat dit verhaal nergens op, zij die hem kennen, zullen erg hard lachen... Goed, ondanks de vele mensen met een klik voel ik me soms wel alleen. Ik mis mijn vrienden. vaker gezegd. Nu is Sharon hier geweest, pas was Eli er. Erg leuk. Ook al heb je weinig tijd is het toch wel leuk als je iemand hier hebt, dat je voelt dat iemand dichtbij is. Dat is prettig. En als ze weggaan dan voel je dat ook weer... die leegte...

De Moordenaar

Nu woon ik precies anderhalve maand op mezelf, soort van dan want ik heb ook alweer sinds bijna drie weken een huisgenoot. Waar ik nog het meest aan moet wennen, naast hem, zijn de beestjes. Ik plaag hem er steeds mee dat hij muggen heeft meegenomen want sinds hij er is zijn er gewoon muggen in huis!! Daarnaast hebben we verschillende soorten mieren in allerlei maten, sommigen zo groot als een van mijn vingerkootjes...!

Ik heb een fascinatie voor mieren en heb ze uitvoerig gefilmd en gefotografeerd maar in huis? Liever niet! Deze heb ik ook uit zijn, nee beter gezegd:mijn, lijden verlost.

Het huis is leuk maar zit dus achter op een erf en is omringd door planten en bloemen. Soms zijn er grote vliegende beesten, ik denk motten, in de badkamer. En vandaag zelfs een glazenmaker, zoals ze libellen hier noemen. Stond ik me af te drogen na het douchen, hoorde ik ineens die vleugels tegen de lampen aan klapperen en gelijk rende ik naakt de douche uit, net niet gillend maar wel rillend van afschuw. Gelukkig was mijn huisgenoot er niet, die is trouwens afgestudeerd als bioloog met als specialisatie ... mieren!!

Anyway, die libelle moest het ontgelden want ik pakte meteen de insectenspray en spoot de badkamer vol. 

Pas toen ik mijn moordzuchtige daad had begaan, herinnerde ik mij dat mijn huisgenoot mij de werking van zulke sprays had uitgelegd. Hij vertelde dat ze die dieren van binnenuit verlammen en dat ze zo doodgaan. Omdat ik voor mijn werk naar een boekpresentatie moest, vertrok ik snel. Twee uur later kwam ik terug en ging gelijk kijken hoe het met de glazenmaker was gesteld. En mijn hart brak, ik voelde mij slecht en een nieuw blog was ontstaan! 

Het beestje lag op de badkamervloer, op haar rug. En ik was verbaasd te merken dat de wil te leven en te overleven niet alleen iets van de mens was. Ze crepeerde van de pijn. Haar lijfje trok zich steeds samen en haar pootjes waren gekruist over haar bovenlichaam alsof ze zichzelf omhelsde terwijl ze zich afvroeg WAAROM?! Ik heb er een tijd naar gekeken, mezelf afvragend waarom ik niet had geprobeerd haar naar buiten te krijgen zoals ik gewoon ben te doen. Had ik een onbewuste frustratie? Boosheid? Wrok? Ik weet het niet. Of wel maar wil ik het nog niet onder ogen zien?

Toen ik later buiten zat, zag ik dat de vingerkootmier werd weggedragen door allemaal andere kleine mieren. De een zijn dood was een ander zijn brood en ik troostte mezelf met de gedachte dat ik waarschijnlijk een kolonie mieren van voedsel had voorzien. Beter voelde ik me er niet door... Eigenlijk best een sufferd dat ik om een nietig beestje verteerd werd door schuldgevoelens. Mijn huisgenoot heeft in korte tijd al opgemerkt dat mijn Indiaanse roots maken dat ik anders kijk naar het leven. Wie weet heb ik een inheemse regel overtreden, die van respect voor alles wat leeft en groter is dan een mug!

Royale koloniale sfeer

Voor een persconferentie moest ik bij t Royal Torarica zijn. Het was echt vreemd moet ik zeggen. Het leek een scene uit Django Unchained. De witte doeken, het fonteintje in de vijver, het personeel dat de persconferentie aan het voorbereiden was. Ze droegen van die uniformen met giletjes. 

Maar het was vooral de muziek die zorgde voor die koloniale Django sfeer. Klassieke muziek was het. Het gepingel van een piano in een land dat slavernij heef gekend roept dat al gauw op. Zeker als al het personeel gekleurd is en de leiding blank of lichtgetint. Het is maar een hersenspinsel en ik schrijf dit niet als beklag of aanval. Zeker niet daar iedereen zich prima leek te vermaken. 

Bizarre was het moment waarop de lichtgetinte leidinggevende Surinaams ging praten op zo een toontje met een Nederlandse tongval. De hindoestaanse meneer tegen wie hij sprak had alleen Yes, Sahib! hoeven zeggen en dan was het plaatje compleet! Same shit, different clothing... Hahaha

Hoe Duur Was De Suiker? had helemaal niet in zuid-Afrika opgenomen hoeven te worden....

Ik ben er weer!

Nou, ik was niet weg als in echt weg maar heb t ontzettend druk gehad waardoor ik minder op Facebook was. Ook heb ik nog geen internet in huis, het leuke nieuwe huis!, maar heb wel weer internet op m'n telefoon.

Zoals jullie inmiddels weten werk ik bij de krant. Ik heb niet in t openbaar, lees: op Facebook, gezegd welke krant omdat ik nog in m'n proeftijd zit. Het is wel duidelijk dat ik het erg leuk vind, en dat is echt zo, maar het is pittig! Wel grappig dat als ik in de stad loop mensen me gids noemen en dan nu journalist. Het gidsen is ook echt geweldig!! Fietsen door Commewijne, toeristen vertellen over het land en ja ook over mezelf! Ze zijn dan verbaast dat ik zoveel weet over Suriname terwijl ik er pas drie maanden ben. 

Verder heb ik ook een collega uit Nederland ontmoet die hier op vakantie was, Kenneth(Bazar Amsterdam).Was raar om te zien maar ook weer niet. Als je iemand mag dan maakt het niet uit waar je diegene ontmoet, het blijft hetzelfde maar dan in een andere omgeving.

Hij wist me te vertellen dat ik de groeten kreeg van iedereen en dat men had gezegd dat ze zeker wisten dat ik terug zou keren naar Nederland want ik had er toch altijd gewoond... Ik heb hard gelachen .. Gezegd dat hij vooral moest zeggen dat het echt niet zo zou zijn.

 

Dat ik nu zelfs al twijfel of ik wel in maart moest komen ... Als het me niet lukt in Suriname dan reis ik verder! Maar ik begin nu al een groepje om me heen te creëren, m'n eigen mensjes te kennen. Kijk, het is eigenlijk hetzelfde als in Nederland. Je werkt, je gaat naar huis.. Oh nee hier verschilt het.. Je hebt hier nog op de een of andere manier nog de energie om na je werk nog een chille middag en avond te hebben!! Vandaag was ik om vijf uur klaar met werken. Naar huis, boterham eten en ff slapen, half uurtje was genoeg en toen gechilled met Dwight. 

Trouwens Kenneth is niet de enige die ik heb gezien. Ik heb al meerdere malen gechilled met Annette(Bazar Rotterdam). En ik kwam ook nog Joey Roberts tegen, ook een bekende van Bazar Rotterdam! 

Goed, focus komende tijd is zien hoe ik vrijheid, gidsen, verslaggeving en lekker leven ga combineren. En ik heb nu een huisgenoot, Wouter, met wie ik goed kan opschieten en die dat stuk(dat ik niet teveel werk, etc.) in de gaten houdt alsof we elkaar al jaren kennen. Ik vertrouw nog steeds op m'n skinfiri, echt helemaal! Het heeft me tot nu toe echt veel goeds gebracht, het heeft me doen opbloeien en ook al ben ik soms moe, ik straal wel elke dag... Ja ik straal gewoon elke dag... Nice!!!