Geneeskracht, historie en oponthoud

Het was weer zover! Ik mocht weer mee op een tour. Met Stichting Sweet Merodia ging ik naar de Jodensavanne en het was fantastisch! La McLeod was er wegens ziekte niet bij maar belde wel om ons de groeten te doen! Haar vervangsters, twee vriendinnen van hetzelfde kaliber, waren fantastisch! Zij hebben ons, en de rest van de groep, gedurende de hele tour geboeid met leuke historische anekdotes!

Veel foto's heb ik gemaakt maar de allermooiste vind ik deze:

Goed om te weten dat men midden in de Surinsamse jungle ook aan safe sex doet!

Betonnen grootstedelijkheid in de jungle... Deed het me aan denken..

De geneeskrachtige bron bij Jodensavanne. Eeuwen bestaat deze bron al. Volgens de lokale piaiman( sjamaan of geneesheer) komt doordat alle planten rond deze bron geneeskrachtig zijn. Het water heeft een aardachtige smaak.

Dus ik besloot wat mee te nemen in een flesje. Het was ook de reden waarom ik ineens de behoefte kreeg naar Jodensavanne te gaan. Na het drinken ervoer(ervaarde?) ik een zeer verkwikkend en euforisch gevoel! 

De bewuste Carolinabrug die is ingestort. Overal ingekraste namen van mensen die er waren geweest. Best eng, hoe dat zo recht het water in loopt terwijl het erover zou moeten gaan.

Een post-apocalyptische feel door dit middelste stuk van de brug dat daar nu eenzaam staat te wachten om weer bereden te worden. De planning is deze brug op 25 november 2014 te heropenen..

Prachtig beeld, vond ik.

Eindelijk aan de overkant. Dat krakkemikkige ding links is het ponton waarmee de oversteek hebben gemaakt.

Een verdwaald oud korjaaltje..

Op de terugweg bleef de trekhaak van deze wagen steken. Het duurde een uur(voor mijn gevoel een half uurtje), eer wij weer verder konden.

Foto's zijn door elkaar maar hierboven in ieder geval een voorbeeld van de grandeur  en detail van de grafzerken.

Op Jodensavanne was er ook een begraafplaats voor vrije zwarte mensen of niet-Joden.

Een 'ussie' met m'n zusje. Niemand geloofde dat maar het is echt mijn zusje..

Mooi plaatje vond ik. Dit is naast de motor waar ik zat op de weg terug!

Het was een mooie dag...

Sweet Merodia 2.0.. de geweldige vertelkunsten van Cynthia mcLeod

Enkele weken geleden schreef ik over Cynthia mc.Leod. Wat er zou gebeuren als zij zou stoppen met haar tours. Wie dat dan over zou nemen. Dat deed ik niet zomaar. Ik had haar namelijk gesproken en ze vertelde dat ze de boot zou verkopen omdat het financieel niet haalbaar was. 

Daarnaast vond ze zichzelf te oud worden. Echter wilde ze het zelf in de pers brengen en heb ik er niet over geschreven in de krant. Toch wilde ik het bericht uitgooien in een vorm dat wel men ging nadenken erover. En ook al hebben mijn blogs nog niet helemaal het bereik dat ik wil, ben ik al blij als een enkele persoon het leest en er iets mee doet!

Ik meen serieus dat dit wegvallen van die Sweet Merodia tour een verlies is voor Suriname. Het was sowieso de best verzorgde tour voor een hele schappelijke prijs. En van het geld dat het opbracht werden, schoolkinderen meegenomen op die historische tour. Mc.Leod is van mening dat zij namelijk moeten weten waar ze vandaan komen.

Gelukkig las ik vandaag ergens dat ze toch doorgaat! Weliswaar niet meer met de boot maar de plantage tour zal worden uitgevoerd met de bus. Hoe dan ook kunnen zowel de toeristen als de ingezetenen nog een tijdje blijven genieten van deze historische tours met vertellingen van de Dame Herself.

En toch moet het besef komen, niet alleen met deze tour maar met heel veel zaken hier, dat continuïteit essentieel is... Wie wordt over een paar jaar Cynthia McLeod 2.0?...

Cultureel Erfgoed en Sweet Merodia

Een van de leukste tours die een toerist kan doen is de Sweet Merodia Tour. Deze worden georganiseerd door Cynthia McLeod, schrijfster van 'Hoe Duur Was De Suiker?'. Het is en tour met een sociaal karakter, erg mooi, in tegenstelling tot vele andere touroperators die er keihard in zitten voor de money!

Van de opbrengsten, die toeristen betalen, worden schoolkinderen gratis mee op pad genomen. Het is de visie van de schrijfster dat de jeugd moet weten waar ze vandaan komt. Het concept bestaat al 15 jaar en McLeod heeft het echt met veel toewijding gedaan. Toen ik hier op vakantie was, bedacht ik me dat ik echt graag met en voor haar wilde werken. Alleen omdat ik hetgeen zij doet echt kan waarderen. Het is erg om te zien dat veel mensen hier niet de hoeken en gaten van hun eigen land kennen en de meeste toeristen wel. 

op de Sweet Merodia met Cynthia mcLeod

Na het nieuws van Maya Angelou dacht ik ja.. veel 'grote mensen' gaan dood. En vergelijkbaar met Maya Angelou is Cynthia mcLeod.Op een kleinere schaal misschien maar ik denk met net zoveel waarde voor ons land als Maya dat had voor Amerika en, toch wel, de wereld. 

Stel nou dat de dag komt, en laat die nog heel ver weg zijn, dat mw. Mc Leod er niet meer is. Wie gaat dan die tours overnemen? Wie gaat zich bekommeren om de schoolgaande jeugd te informeren over het verleden. Er zou dan weer een gat ontstaan dat niet snel weer ingevuld kan worden.

Of stel dat ze, om wat voor reden dan ook, besluit te stoppen? Zal er iemand zijn die zich dan gaat bekommeren om hetgeen zij heeft gedaan en het voortzetten?
In Nederland zouden er acties ontstaan.. Maar als ik zie hoe gelaten men hier van alles ondergaat... dan zou dit weleens een kaarsje kunnen worden dat uitgeblazen wordt en waar niemand verder naar omkijkt dan.. Jammer zou dat zijn!
Gelukkig is het (nog?) niet zover maar als die dag mocht komen dan wil ik er wel een stokje voor steken!

ze had mijn naam verkeerd verstaan....