Trouwen om ouders niet teleur te stellen... neem je dan het huwelijk en jezelf serieus?

Stel je voor. Je hebt een partner. Ja, we gaan modern doen en houden een open mind wat betreft allerlei vormen van partnerschap. Dus man-man, vrouw-vrouw en man-vrouw. Zolang het twee consenting adults betreft, moet iedereen zijn of haar smoel houden en respect voor de liefde hebben! 

Goed, stel dus je hebt een partner. En al een tijdje en die persoon wilt trouwen. Uit een gevoel van liefde zeg je ja maar na verloop van tijd twijfel je. En de datum komt steeds dichterbij en je krijgt steeds minder zin. Het wordt zelfs zo erg dat je niet eens meer wilt trouwen!

Maar je gaat er toch mee door, ondanks adviezen van mensen om je heen die aangeven dat je niet met zoiets door moet gaan als het tegen je zin is. Echter vind je dat je verplicht dit door te zetten. En dan komt het: de reden is dan niet liefde maar het niet willen teleurstellen van je partner, je ouders en de ouders van je partner. 

Lastig. Wat doe je dan? Als iemand een commitment for life aangaat waarbij de persoon zichzelf wegcijfert en niet meetelt. Is het nobel of gewoon stom? Hoe serieus neem je dan een instituut als het huwelijk? Hoe serieus neem je dan jezelf?

Ik moet zeggen dat als ik het niet teleurstellen van mijn ouders als leidraad genomen had om mijn leven te leiden ik misschien arts was geworden, of leraar. Ze hebben het mij destijds ook kwalijk genomen dat ik mijn eigen weg ging en niet ervoor koos te conformeren naar hun wensen. 

Ze begrepen het niet en vonden dat ik het dan maar zelf moest doen. Alleen. Dat was een wijze les. Hard gevallen maar ook opgestaan. Zelf! En ook al geloof ik niet in excuses was het wel net alsof ik op een voetstuk werd geplaatst of vleugels kreeg toen mijn ouders sorry zeiden voor hun onbegrip destijds.

Het was volgens mij ook een van de enige keren dat ik dankjewel zei bij een verontschuldiging. Maar dat is niet mijn punt. Mijn punt is dat mijn ouders nu verdomde trots zijn op mij. Ik krijg nu van mijn moeder alle steun, ook wel van mijn vader maar die is wat meer op de achtergrond.

En nu ben ik hier. Alleen. Ik doe mijn ding en ook al scheet in mijn broek heb ik het toch gedaan. Omdat ik besloot voor mijzelf te kiezen.Ik neem namelijk mijzelf en het leven en al haar facetten erg serieus. Maar het is wel mijn leven.

Hoe kan iemand leven naar de wensen van een ander, ook al zijn het je ouders. Wat doe je dan als ze er niet meer zijn? Pas dan echt je eigen leven leiden? Of jezelf voor je kop slaan dat je jarenlang hebt geleefd volgens de regels van een ander en nu geen eigen beslissingen kunt nemen?

In ieder geval is dit geen fictief verhaal van dat huwelijk. Ik ken echt iemand die er zo in staat. En maar proberen te voldoen aan andermans wensen. Zo ontstaan gebroken gezinnen, mannen die vreemdgaan en kinderen die daar de dupe van worden...

Dan zijn mensen even teleurgesteld in je.. shit happens, jij zal ook weleens teleurgesteld zijn in anderen... zijn ze dan gelijk dood voor je? Daarnaast..je blijft het kind van je ouders..

Er is een theorie waarbij wordt gezegd dat kinderen hun ouders kiezen. Soms om ze een levensles bij te brengen of juist van hen te leren. Ouders kunnen namelijk ook leren van kinderen, zeker nu in deze tijd van veranderingen.

Als een ouder een kind niet door dik en dun steunt, ongeacht de keuzes de het maakt, ...zijn ze het dan wel waard om ouders genoemd te worden? Of zijn het ook maar mensen en is dat juist nog meer de reden om je leven te leiden zoals jij dat wilt?

'Je bent wat je eet' (....of wat je krijgt voorgeschoteld....?)

Dat was een titel van een recent verschenen artikel omtrent het eetgedrag van ons Surinamers. Vluchtig heb ik het doorgelezen, stond niks nieuws in. Titel blijven hangen, want vaak gehoord cliché. Zouden mensen ook zijn hoe ze eten? Dat vraag ik me weleens af. En wat kun je er dan uit afleiden als iemand heel erg smakt tijdens het eten. Mijn opa deed het, mijn broertje ook, evenals mijn oude buurvrouw en mijn huidige collega die alleen al bij de gedachte aan kip begint te smakken met haar lippen. Is zo iemand een levensgenieter of heeft die persoon geen tafelmanieren geleerd? Het is natuurlijk ook cultuurgebonden. In het ene land dien je te smakken en boeren te laten of praktisch je bord af te likken om te laten blijken dat je geniet van het eten. In het andere land ben je verplicht een stuk van iets op je bord achter te laten want dan is het weer onbeleefd om je bord helemaal leeg te eten. 

men maakt hier voor de hond, als deze geluk heeft, rijst met botjes en vleesresten. Daar lijkt dit op, alleen was het bedoeld voor kinderen op een school.

Dat leeg eten van die borden brengt me bij het verhaal van de naschoolse opvang hier in Suriname. Ik heb er onlangs een artikel aan gewijd. Het was volgens mij de bedoeling dat kinderen die na zouden blijven op school zouden worden voorzien van een maaltijd. Blijkbaar gaat iedereen hier los bij het woord eten want alle logica lijkt te zijn verdwenen en iedereen op school krijgt eten, of je nu nablijft of niet. Verhalen doen de rondte dat leerkrachten door de weeks niet meer koken maar eten van school meenemen voor thuis. Er wordt voor de hele school eten besteld omdat het dus blijkbaar te moeilijk is om te tellen of te schatten hoeveel kinderen nablijven.

Daarnaast wordt er regelmatig geklaagd over de kwaliteit van het eten. De verhouding op een Surinaams bord eten is: 95% rijst, 3%vlees, 2% groenten. Men krijgt LETTERLIJK een EETLEPEL groenten, geen opscheplepel maar een eetlepel!! Gezond? Verre van dat! Het artikel dat ik schreef was aan de hand van een oma die het eten dat haar kleindochter had gekregen op school meebracht om ons te laten zien. We waren allemaal vrij geschokt omdat het er echt een kleurloze hoop rijstkots was met wat botten waar het vlees van afgekookt was. Het is te erg voor woorden dat iemand het op zich neemt, eten klaar te maken voor schoolkinderen en dan niet eens het morele besef heeft die kinderen iets goeds en gezonds voor te schotelen.

Het is überhaupt van de zotte dat een overheid zoiets belangrijks niet uitbesteed aan een professional. Bijvoorbeeld een bedrijf dat kookt voor luchtvaartmaatschappijen en dus al kennis en faciliteiten heeft om smaakvol voedsel (het eten van bijvoorbeeld de SLM is goed te pruimen, vind ik!)te produceren op een hygiënische manier. En waarbij een bepaalde standaard gegarandeerd is.Nu heeft iedereen wel een buurvrouw die kookt voor een school.

Het schijnt dat deze mensen 2 SRD per portie verdienen, netto! Als ik me dus in zou schrijven zou voor 50 porties per dag, is dat 100 SRD keer 5 is 500 en dat weer maal 4, brengt me op een bedrag van 2000 SRD netto!! De staat heeft dat best goed geregeld voor deze semi-professionele koks want ze betalen ook niets voor boodschappen, deze kunnen zij gratis ophalen bij een bekende markt hier in de stad. En toch leveren sommigen shit, ja echt SHIT, af!

Het lijkt deze mensen niet te interesseren dat het gaat om kinderen in de groei. Zouden zij hetzelfde voedsel ook hun eigen kinderen voorschotelen?! Hier past een ander cliché bij: de jeugd is de toekomst. En als deze jeugd naast de toekomst ook is wat ze krijgen voorgeschoteld dan moeten we ons zorgen maken!
Een van de reacties, op het artikel, die ik heb onthouden, was iets in de richting van 'wat zeuren deze mensen, als het niet goed is dan laten ze het hun kinderen toch niet eten'. Mijn bloed gaat meteen borrelen bij zo een opmerking die getuigt van stupiditeit, in mijn ogen.

Men moet dus maar accepteren dat een ander ongestraft de zakken vult en 'het kind' niet de moeite waard vind om een behoorlijke maaltijd voor te zetten? Erger vond ik nog dat een mevrouw dat zei en ik had toch echt wel bedacht dat elke vrouw, net zoals die oma, op haar achterste poten zou staan van woede en verontwaardiging!! Een andere reactie was, en die was heel mooi want die persoon, ook een mevrouw, leek zich bijna te verontschuldigen voor het feit dat ze die  mening had: 'eerlijk gezegd.. vind ik.. dat als je iets doet, doe het dan goed!' Maar ze heeft gelijk!!

En dat is ook de kern van het verhaal. Probeer alles wat je doet zo goed mogelijk te doen, zeker als het andere mensen beïnvloed. Doe het niet half om je zelf vervolgens op de borst te slaan dat je iets bereikt hebt terwijl je in je achterhoofd dondersgoed weet dat het land daar over tig jaar keihard de rekening voor zal moeten betalen net zoals we nu doen met ons overgewicht. En dan ligt het echt niet aan de staat alleen! Het ligt dan eigenlijk veel meer aan die mensen die de kinderen troep voorschotelen!! Een minister of een regering is er maar voor een paar jaar maar mens, moeder of vader ben je toch je hele leven....

Leren consumeren

De Hermitage Mall is een winkelcentrum in Paramaribo. Een van de betere. 

Het is er schoon en in alle winkels word je vriendelijk geholpen. Dat benoem ik zo specifiek omdat gastgerichtheid en vriendelijkheid niet overal vanzelfsprekend zijn in Suriname.

Er is een Adidas Store, een Replay Store, een Jack&Jones(hier, omgerekend, vrij prijzig), een McDonalds, een Burger King, zelfs een Subway! Daarnaast zijn er winkels die allerlei luxe artikelen aanbieden. Kortom, genoeg te zien! 

Mensen gaan er vaak wat wandelen en windowshoppen. 

Ouders die hun kind meenemen.

Vandaag was ik daar om beltegoed te halen bij de Digicell-store. Altijd heel prettig. De dames EN de heren zijn zeer vriendelijk, bekwaam, behulpzaam en welbespraakt! Zij waarderen, via hun computers, binnen 2 seconden je beltegoed op. Niks krassen met een muntje en die ellenlange codes intoetsen. Het ging zelfs zo snel dat ik mijn zin nog niet eens had afgemaakt toen het bevestigings-sms'je binnenkwam.

Na mijn verwondering over de snelle service te hebben geuit, als een echte bakra trouwens, liep ik weer verder door de mall waar ik een groep schoolkinderen zag. Het waren van die kleintjes. En een uur later, toen ze er nog steeds waren, had ik het door! Ze waren een dagje op stap met de klas! Een dagje op stap? En dan naar de Mall?

Ojee, dacht ik, het is begonnen! 

Wat is begonnen? 

Nou, het kinderen op jonge leeftijd introduceren in de wereld die CONSUMEREN heet. Ze waren begonnen met deze kleine nog speelgrage kids te brainwashen tot het consumptief vee geworden was .

Vandaag hadden zij les 1 gehad. Hoe word ik een GCOM?! (Een Goed Consumerend Onderdeel vd Maatschappij) 

Naarmate ze ouder werden, werden ze EGCOM(Extreem Goed Consumerend Onderdeel vd Maatschappij)

En aangezien deze lichting zo vroeg was begonnen, zullen ze EGCOMs Eerste Klasse worden!

Durf te wedden dat ze waren uitgenodigd door de winkeliersvereniging van de Mall. Toekomst veilig stellen met kids die vrij snel dat gevoel van ' hebben hebben hebben' zullen .. Hebben!