"Don't you care that i am on the streets?!"

Afgelopen week was een hectische week vol stress maar met een hele mooie afsluiting, de derde Backyard Session. Wat me bijbleef zijn de supermooie en verrassende optredens en de reacties van het publiek hierop.

Een ding wat me ook bij is gebleven is een jongen die pas in Suriname is gekomen vanuit Guyana. Een paar keer is hij, afgelopen week, langs geweest. Vragen stellen over hoe hij op het podium van Zus&Zo terecht kon komen.

Netjes uitgelegd: mailtje met link en bij interesse nemen we contact op. Hij bleef vragen naar manieren om die procedure te omzeilen en ik begon te vermoeden dat dit een schreeuw om hulp was, voor iets anders.

Tijdens de Backyard Session was hij er weer. Dringend op zoek naar contact met muzikanten om een netwerk op te bouwen in ons land. Maar het was geen goed moment want iedereen wilde naar de optredens kijken, luisteren en voorbereiden natuurlijk.

Uiteindelijk kwam hij steeds weer terecht bij mij waar hij weer tegen de 'volg-de-procedure'-muur aanliep. 

Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw. Zijn uitdrukking veranderde in zijn laatste poging een positief antwoord van mij te krijgen. 

Hij keek me strak en recht in de ogen aan terwijl hij zei: "Don't you care that i am homeless?! Don't you care that i am on the streets?!" 

Zijn laatste troef was een aanval op mijn geweten!

Ik begon te lachen van de zenuwen en het floepte uit mijn mond: "...No... "

De gedachten zoefden door mijn hoofd en binnen enkele seconden stelde ik vast dat ik mijn antwoord niet zou veranderen of afzwakken. 

Het deed me echt niks. En eerlijkheid staat bij mij hoog in het vaandel dus ik zei: "Don't play this card on me!"

Echter blijft het in mijn gedachten zitten. Zeker ook omdat hij interessant is om te interviewen voor Humans of Paramaribo.

Later op de avond kwam hij gedag zeggen. Het verliezen van de strijd om mijn medeleven nam hij sportief op. Met een glimlach en een handdruk nam hij afscheid.

Ik hoop hem binnenkort wel weer te zien en dan ga ik rustig praten met hem. En ik wil hem dan zeggen dat hij bij mij niet met dat soort uitspraken moet komen maar gewoon moet vragen om hulp, letterlijk. 

Hulp voor eerste levensbehoeften dan want wat het bieden van een podium betreft blijft de procedure-muur krachtig overeind!

En het simpele feit is: 

het doet me iets, ook al doet het me niets! 

De dakloze Ier... Stuck in Paramaribo, Suriname, South-America

Sinds een paar weken is hij een van de gezichten op straat en hij valt op. Waarom? Hij is blank, dakloos en in Paramaribo. Natuurlijk werd mijn nieuwsgierigheid  meteen geprikkeld toen ik hem de eerste keer zag. Toen ik hem zag staan in de rij voor een gratis maaltijd bij de SIV(ivm het suikerfeest) ben ik een praatje gaan maken.

He told me his name was Alphonsus Leddy and he is from Ireland. In december last year he was released from prison. He had spend a year there because he was caught with cocaine on Zanderij/Johan Adolf Pengel Airport. When they released him he was just thrown on the streets, no place to go, no money, not a clue of our language. 

He says he needs about 1000 USD for a ticket home but neither he or his family has the money. He even went to different embassy's for help, but that didn't work out. And it is difficult for him being on the streets. "I heard people talking, asking themselves what i was doing in line for a free meal. That i wasn't from here and had no right."

I told him not to bother about that. Maybe, they were just confused because he was European, people or not used to this. But there also was another Indian guy, Peter Tjin from Apoera, who was helping him. "I feel sorry for him. It's more dangerous for him living on the streets than it is for locals." Alphonsus felt the same way, so did I.

It worried me when he said that the only option he saw was 'doing crime again'. Peter and I said at the same time: "No, don't do crime again. Be patient, please." I can imagine. He just wants to go home, shower and wear clean clothes. Another thing is it will be his birthday next month and he will turn fifty...

As soon as i could go on the internet, I googled his name and found a post on Facebook from a girl who was looking for her dad.

She hadn't seen her dad since she was four years old. His name was also Alphonsus Leddy, and he as well as this girl, Trice Hennesy, are from Ireland.... And Alphonsus told me that he also has been living on the streets in London. it might be he left Ireland when this girl was young.... That's why i decided to write this blog in English.. who knows..

This post was from July 2013 so i think he might not have seen it because at that time he would have been in prison.

Het doet wel wat met je, zo een verhaal. Maar er is zoveel leed, en het een raakt je meer dan een ander, dat roept weer schuldgevoelens op... gewoon helpen waar je kan, denk ik... 
An Irishman in Ne... Paramaribo....