36, 26, 46....

Regelmatig krijg ik de vraag of ik een stagiaire ben.

Regelmatig, te regelmatig schrikken mensen als ze horen dat ik 36 ben.

Eigenlijk is het best oud voor de een, voor de ander is het nog jong.

Men zegt dat ik erg jong ben in mijn gedrag en mijn manier van praten en doen en laten.

Zeker met de stap die ik genomen heb. Alles achter laten en met een koffer en wat centjes naar een bekend onbekend land gaan.

Ik heb t de laatste tijd zo vaak gehoord dat ik soms denk dat ik inderdaad ben blijven hangen op m'n ...nee, niet m'n 26ste... Ik denk dan weleens dat ik ben blijven hangen op m'n 24ste. Waarom 24?

Op m'n 25ste verloor ik beide oma's. En dat was mijn begin punt voor het echte volwassen leven... Dacht ik.

Nu ik hier ben, voel ik hun aanwezigheid. Van hen en ook van anderen die mij voor zijn gegaan naar de volgende fase. Dat brengt me terug naar die semi zorgeloze tijd toen ik nog wist dat ik nog altijd mijn oma's had. Is een verklaring toch?

Het kan ook gewoon zijn dat ik energieker ben en echt jonger door m'n veranderde levenswijze. Ik heb hier mensen ontmoet die ook 36 zijn, meerdere kinderen hebben en die wel 46 lijken.

Ik denk dat ik op m'n 46ste pas de uitstraling van een 36jarige zal hebben. Fijn toch?!

Soms denk ik dat ik simpelweg niet spoor. Wie doet nu zoiets?!

Maar vandaag zat ik in een taxi bij een meneer van denk ik 40. Die er ook jong uitzag, vol zorgeloze levensenergie, hij praatte mij de oren van het hoofd over het leven, over zijn doel in het leven. Een doel wat hij nog niet kende maar waarvan hij overtuigd was dat het er was en dat hij iets zou betekenen voor de mensen die hij achterliet.

Ik vond dat een mooie gedachte. Dus ik ben niet blijven hangen. Ik heb mijn gevoel gevolgd. Ik volg mezelf. Waarheen weet ik niet, maar ik ben er van overtuigd dat ik ergens zal komen waarbij ik iets  zal betekenen voor de mensen die ik achterlaat.

Mijn jonge uiterlijk en jonge geest zullen dat punt van 'mensen achterlaten' zo lang mogelijk uitstellen zodat men zolang mogelijk van mij en mijn onbekende, doch te zijner tijd behaalde, doelen zal kunnen genieten. Amen!

Weinig tijd? Doe er wat aan!

Afgelopen tijd ben ik druk geweest, met van alles en nog wat.

Zo druk dat ik nauwelijks heb kunnen bloggen en steeds snel m'n columns schreef.

Aan de ene kant bevalt die drukte me wel, want ik ben lekker bezig.

Aan de andere kant baal ik ervan want ik wil nog steeds een beetje genieten.

Gisteren heb ik heel de dag geslapen, alleen opgestaan om te douchen, m'n werkkleding te wassen, naar m'n theorieles te gaan en toen weer terug.

Een week van hard werken aan Tata Cassave, meewerken aan de openingsshow van Carifesta, meelopen als gidstrainee en m'n gewone baantje had z'n tol geëist. Ik had in het hele weekend maar een paar uur slaap gehad. 

Tot mijn verbazing was het goed te doen, maar niet echt voor herhaling vatbaar.

Het is wel grappig dat iedereen nu het idee heeft dat ik mijn draai heb gevonden. Maar dat valt wel mee. Ik heb het prima naar mijn zin, dat sowieso, maar ik denk dat je pas je draai kan vinden als je een eigen woonruimte hebt en zelfstandig kan voortbewegen en dat is nog lang niet zo. 

Morgen krijg ik wel een fiets! Ik kijk er erg naar uit want iets mobieler is altijd fijn.

En dan wil ik wel een beetje meer gaan toeren door het land.

Mensen kijken me vaak hoofdschuddend aan, dat ik weer met iets bezig ben, doe ik niet genoeg? Maar zolang ik niet DAT heb gevonden wat ik wil doen, blijf ik van alles proberen. En er moet gewerkt worden want de euro's raken op, tenminste dat zeg ik tegen mezelf zodat ik niet aan ze kom en van m'n met werken verdiende geld wil rondkomen.

Ik breek m'n hoofd ook over die theorielessen die geen echte lessen zijn. Elke week zit ik in een klasje met allemaal mensen die opgaves maken over Verkeersfatsoen en inritten op een getekende maquette waar ik gek van word. Allemaal gepriegel. Een duizendste kopie van een duizendste kopie, zwaar onduidelijk dus en erg wennen voor mijn oogjes die gewend zijn aan duidelijke prints in boeken of op computer schermen. Daar zie ik ff geen heil in, in die theorielessen en het halen van m'n rijbewijs maar ik blijf volhouden. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ik het op een gegeven moment gewoon snap en dat het makkelijk gaat. Gelukkig kan ik er zo lang over doen als ik wil..... Ik heb geaccepteerd dat het  'ff snel' niet zo snel gaat...

Ff snel gaat met zo veel dingen niet.

Ik moet een andere aanpak zien te vinden. Meer rust in lichaam en hoofd zodat ik beter kan nadenken over dingen.

Op het werk zagen ze het gelijk, er was wat! Ze kwamen om me heen staan, en even waren ze lief. Het advies was ook simpel. Doe er wat aan. Klaar!

Dat heb ik ook gedaan!

Komende weken werk ik ik vier dagen, in de hoop die vijfde dag te kunnen gidsen. Het gidsen is op de fiets. En dan beweeg ik weer meer! Het geeft me een gevoel van vrijheid. Maar mijn  gewicht is natuurlijk weer een hot item voor mij, een obsessie. En ook daar weer het simpele advies, doe er wat aan! Ook daarom het fietsen.

Eigenlijk is het allemaal zo simpel. Stop met zeuren en doe er wat aan!

Dat is wel een DING wat ik hier heb geleerd in die korte tijd en dat mij ff uit m'n bekende patroon van piekeren piekeren piekeren haalde. Ergens niet blij mee? Doe er wat aan!